Deze weken bekijkt Arbitraallicht het WK en zal met een kritisch, maar ook cynisch, humoristisch en spottend oog verslag doen van de keuzes van de scheidsrechters en hun assistenten op dit mondiale toernooi.
Met twee maten meten
De finale van de Afrika Cup tussen Marokko en Senegal dit jaar was heel bijzonder en om nooit te vergeten. Bij een gelijke stand kreeg Marokko een dubieuze strafschop waarop alle Senegalezen het veld verlieten.
Toen iedereen weer op het veld stond werd de penalty met de slechtst uitgevoerde Panenka variant ooit (expres?) gemist. Senegal won uiteindelijk en dat de Afrikaanse bond er uiteindelijk 3-0 voor Marokko van maakte, is iedereen al weer lang vergeten.
Met dit in het achterhoofd moeten we kijken naar wat er gisteren allemaal gebeurde op de velden. Dat begint bij Engeland tegen Congo waar Kane onderuit werd gehaald door de doelman van Congo. Tot verbazing van de verslaggever greep de VAR niet in.. maar dat was terecht!
Kane had al een duik ingezet op de manier waarop wij straks op vakantie in het zwembad duiken, zodat hij zeker wist dat hij geraakt zou worden. Dat deed hij bewust om een penalty uit te lokken, maar de steeds heel streng kijkende scheidsrechter Makhadmeh uit Jordanië (wie kent hem niet) trapte er niet in en de VAR deed gelukkig niets.
De scheidsrechter had het helemaal goed afgerond als hij Kane geel had gegeven en ook de verdediger van Congo die twee minuten lang om een gele kaart bleef zeuren, had een kaart moeten krijgen.
Als we dit vergelijken met de situatie waarin België een strafschop kreeg tegen Senegal, dan springen ons de tranen in de ogen. Ook hier was sprake van een licht contact, maar geheel tegen de lijn in waarop op dit WK wordt gefloten, greep de Mexicaan Pacheco die fungeerde als VAR wel in.
De scheidsrechter werd naar het scherm geroepen en na vijftien keer naar de situatie te hebben bekeken, besloot hij helaas om een strafschop te geven. Senegal werd dus weer de dupe, maar ze wisten drommels goed dat ze niet opnieuw van het veld moesten lopen.
Daarom hadden ze van tevoren kennelijk wat nieuws bedacht en dat was heel origineel want de strafschopstip werd bezet, vergelijkbaar met de bezitting van het Maagdenhuis in 1969.
Met het voorwenden van blessures en veel passie probeerde men de Belgen het onmogelijk te maken om de penalty te nemen. Uiteindelijk werd deze toch genomen en werd er uit gescoord.
Scheidsrechter Martinez uit Honduras was het vanaf het moment dat hij naar het beeldscherm werd geroepen het helemaal kwijt: hij stond erbij en keek ernaar. Senegal had ineens kennelijk vijf aanvoerders want alles en iedereen mocht protesteren, het ging nog net niet zover dat ze met hem meeliepen naar het scherm.
Na de 3-2 gebeurde er ook nog van alles. Een Belg trok een Senegalees aan het shirt en schopte vervolgens de bal weg. Hij kwam ermee weg zonder gele kaart terwijl de vraag hier eerder is of dit geen rood had moeten zijn, want beide acties hadden met geel bestraft moeten worden. Wij zullen het voor U navragen bij de echte kenners…
De extra tijd van de verlenging duurde bijna 12 minuten: zelfs het stikstofdebat in de Tweede Kamer duurde relatief gezien korter.
Laatste nieuws is dat Senegalese voetballers de ambassadeur uit Mexico op het matje gaan roepen…
