Vier columnisten, vier verschillende invalshoeken, maar één gezamenlijke liefde voor Go Ahead Eagles. Jan-Willem Klink, Martijn Jongbloed, Zemir Mujic en Bart de Haan laten dit seizoen ieder op hun eigen manier hun licht schijnen op Kowet.
Ik hou van voetbal. Echt met heel mijn hart. Ik kan er uren over praten, over discussiëren, naar kijken, over luisteren en over lezen. Tijdens de staking in Utrecht deed ik vooral lezen en luisteren, omdat ik in mijn eentje thuis op de bank zat. Volledige focus op de Eagles zonder hinderlijke onderbrekingen van domme discussies is soms lekker. Ik kan erin verdwaald raken.
Maar waar ik niet bij kan, is de tweedeling die is ontstaan over de vuurwerkincidenten in stadions. En misschien praat ik de harde kernen niet naar de mond en wordt me dat niet in dank afgenomen. Maar stel dat wij straks thuis met 0-3 achter staan tegen Telstar en we maken er een teringbende van op de tribunes met vuurwerk. Dan denk ik helemaal niet aan die spelers op het veld. Die zijn het wel gewend. Mijn angst en mijn alertheid gaan dan uit naar mijn zoontje of dochtertje van 4 of 9 die mee is. Die ik veelvuldig over de club heb verteld. Hoe mooi het is. Hoe aanstekelijk de club is. Hoe prachtig de clubkleuren zijn. Hoe het stadion tot uitbarsting komt na een doelpunt of een late gelijkmaker tegen een top drie club.
Nee, dan moet ik gaan uitleggen waarom we naar huis gaan. Waarom al die mensen vuurwerk zitten te gooien, terwijl hij of zij huilend naast me zit in de auto of achterop de fiets. De voetballers zijn het gewend. De scheidsrechters ook. Maar al die trotse papa’s die ik voorbij zie komen met hun zoons en dochters, die ze hebben meegenomen naar het stadion. Hebben die dan geen angsten?
En begrijp me alsjeblieft niet verkeerd. Pyro vind ik magisch. Prachtig. Hoort bij voetbal. Maar halve handgranaten gaat mij gewoon te ver. Die enkeling die dat doet verpest het dan misschien voor de rest, maar je bent het toch wel met mij eens dat op 31 december dat siervuurwerk zoveel mooier is dan die domme harde knallen? Maar goed, dat kan dan weer aan mij liggen. Geen idee.
Ik wilde het eigenlijk hebben over de Eagles en over de ontwikkeling die we voetballend hebben gemaakt. Er is chemie in de ploeg te bespeuren. Er is liefde op het veld te vinden. Maar ik, als papa van Vays en Djenna, stoor me eraan dat ik moet gaan oppassen of ik ze wel mee kan nemen naar de volgende wedstrijd. Want wat als het misgaat? We praten het namelijk best goed en we bagatelliseren de boel behoorlijk.
Zou de oplossing dan zijn om altijd uit te voetballen en uit te spelen? Want de club die achterstaat, in dit geval FC Utrecht, kan zo weer de rug rechten. Een tactiek maken, alles of niets spelen, want ze hebben toch niets meer te verliezen.
Dat schreef ik zaterdagavond op en dinsdagmiddag was het precies zo. Kowet moest weer naar Utrecht afreizen, voor een lege Galgenwaard, voor 26 minuten. En die 1-3 werd 3-3. Twee keer op je bek in een halfuurtje voetbal, met een strafschop in de negentigste minuut als klap op de vuurpijl. Dat kostte ons tijd en moeite. Moeite en tijd die gestoken had kunnen worden in de wedstrijd van komend weekend.
Dus het staken heeft een voordeel opgeleverd voor de ploeg die achterstond. Dus de volgende keer gaat iedereen de orde verstoren. En dus ga ik mijn kinderen niet meer meenemen.
Nee, ik heb genoten van Kowet in Utrecht, maar ik heb me enorm geïrriteerd aan de KNVB met de regels zoals ze nu zijn. Supporters blijven supporters en dit zal niet de laatste keer zijn. Laten we toewerken naar een oplossing waarbij dit gewoon niets meer oplevert. Want dan stopt het misschien. En kunnen al die kindjes weer gewoon mee met hun papa. Aan je hand, aan je arm, op weg naar het stadion. Zodat je later die mooie tattoo kunt laten zetten van je zoontje aan je hand of op je nek.
