Deze weken bekijkt Arbitraallicht het WK en zal met een kritisch, maar ook cynisch, humoristisch en spottend oog verslag doen van de keuzes van de scheidsrechters en hun assistenten op dit mondiale toernooi.
Een vallende ster
‘Welke wedstrijd ga ik nu weer kijken’ is iedere avond de vraag. Nederland viel voor mij af, want dan zou ik de volgende ochtend vrij moeten nemen en de vakantie komt er nog aan. Curaçao komt niet uit de eigen zestien en daarom viel mijn keuze op Duitsland tegen Ecuador wat voor z’n laatste kans vocht. Qua arbitrage interessant want bij een Amerikaanse scheidsrechter krijgt de VAR vooraf de opdracht om niet in te grijpen: Amerikanen weten het immers altijd beter.
Dat was geen verstandige instructie, want al na twee minuten scoorde Duitsland een doelpunt wat nooit goedgekeurd had mogen worden, omdat vlak daarvoor een speler van Ecuador volop in het gezicht werd geraakt.
In de 5e minuut werd een duidelijke gele kaart gemist en in de 12e minuut zag de scheidsrechter het zowaar goed dat er werd vastgehouden, alleen werd de vrije trap aan de verkeerde partij gegeven waardoor een goede kans voor Ecuador om zeep werd geholpen.
Na nog een tweetal verkeerde beslissingen was de verslaggever er dan ook helemaal klaar mee en zei dat Ecuador werd tegengewerkt door de arbitrage.
Aan het theekransje had de scheidsrechter kennelijk geen behoefte, want de verplichte drinkpauze kwam er pas in de 28e minuut. In de 43e minuut een ongekende opleving van de arbitrage: twee maal vasthouden werd goed gezien met twee gele kaarten als gevolg. Statistisch gezien ook goed verklaarbaar, want als je of voor de ene of voor de andere partij kunt fluiten, kun je dat niet altijd verkeerd doen.
In de rust greep de FIFA in: de VAR mocht in de tweede helft de scheidsrechter toch één keer corrigeren. Dat was maar goed ook, want direct na rust werd er aan Duitsland een penalty gegeven na een overduidelijke overtreding op het middenveld. Menig kijker zal toen verbaasd hebben opgekeken, er was dus toch wel een VAR!
Daarna gebeurde er teveel om alles op te schrijven: tikje op de enkels hier, schopje daar, een keeper die de bal 12 seconden vasthield en ook werd er nog een speler de dug-out in gesmeten en dat was niet om hem te wisselen.
Een tweede gele kaart aan Ecuador werd niet gegeven en dat alles had tot gevolg dat de Duitse trainers meer energie gebruikten richting arbitrage dan alle Duitsers op het veld.
De (veel te korte) blessuretijd was ook bijzonder. Ecuador, wat ondertussen op voorsprong was gekomen, toonde een enorm acteertalent want er werd nauwelijks nog gevoetbald. Vlak voor tijd duurde het 52 seconden voordat ze een vrije trap namen, geheel passend bij het optreden van de arbitrage werd er niets extra’s bijgeteld.
Wijlen Dick Schneider kon zo’n wanprestatie van de arbitrage altijd heel mooi omschrijven: “De scheidsrechter floot goed, luid en duidelijk: dat gold zowel voor het begin- als het eindsignaal”.
Van het thuisfront mag ik nier meer negatief schrijven over vrouwen vandaar dat ik steeds scheidsrechter schreef. Maar het was toch echt de Amerikaanse Tori Penso die deze wedstrijd floot. Scheidsrechtster eindigt op ster en dat was hier nu niet bepaald van toepassing… maar toch klopt het wel want er zijn ook (hard) vallende sterren.
