Deze weken bekijkt Arbitraallicht het WK en zal met een kritisch, maar ook cynisch, humoristisch en spottend oog verslag doen van de keuzes van de scheidsrechters en hun assistenten op dit mondiale toernooi.
Andere tijden sport
Op 15 november 1970 werd er een normale Sparta tegen Feijenoord gespeeld. In de 63e minuut nam doelman Eddy Treijtel een doeltrap waarna niet alleen de bal naar beneden kwam, maar ook een dodelijk getroffen meeuw.
Dit was een historisch moment in het Nederlandse voetbal en bij beide clubs staat de opgezette meeuw in het museum terwijl er toch maar een echte is.
Treijtel heeft geluk gehad, want als hem dit nu was gebeurd dan had hij voor dierenmishandeling een langdurige schorsing gekregen en waarschijnlijk een gevangenisstraf: windmolens worden tegenwoordig immers al uitgezet als er een vogel invliegt.
Aan dit voorval moest ik denken toen de Noorse keeper bij een uittrap een kabel van één van de camera’s raakte en uit de aanval die daarop volgde, scoorde Engeland. De VAR verzuimde in te grijpen met het opmerkelijke argument dat de chip in de bal dit niet had geconstateerd terwijl via de camera’s duidelijk was te zien dat dit wel degelijk zo was.
Waarschijnlijk zorgde de aanraking van de chip met de kabels voor kortsluiting wat vervolgens weer tot kortsluiting bij de VAR zorgde. De Noren waren toen van slag, roeiden nog met de riemen die ze hadden, maar gingen wel ten onder.
Voor Zwitserland tegen Argentinië ben ik niet opgebleven, want de vraag was niet wie er zou winnen maar op welke wijze Argentinië zou winnen. Dat gebeurde ditmaal via een “Makkelietje”, want de VAR keek naar een overtreding van een Argentijn en kwam tot de conclusie dat het een schwalbe was van een Zwitser die vervolgens met een tweede gele kaart kon inrukken.
Mistaken identity heet dit dan, maar voor de FIFA is er niks mis aan dat Argentinië in de halve finale zit. Het zijn echt andere tijden sport..
