Elke week nemen vier auteurs met roodgele roots je mee in hun wereld van Go Ahead Eagles. Martijn Jongbloed, Edwin Lugt, Toon Schuiling en Jan-Willem Klink delen hun kritische blik, persoonlijke verhalen en scherpe observaties over alles wat de club bezighoudt. Soms opiniërend, soms verhalend, soms messcherp of juist warm en betrokken – maar altijd met rood-geel bloed in hun aderen. Deze week is de beurt weer aan Martijn.
Tussen goaltunes en Peter’s Pasta
Er stond pasta te pruttelen op een school, terwijl in Diepenveen een internationaal voetbaltoernooi werd gebouwd.
Niet in een stadion met marmeren vloeren.
Niet met een draaiboek van tachtig pagina’s en een budget waar je duizelig van wordt.
Gewoon.
Met mensen.
Met handen.
Met hesjes.
Met natte grassprieten.
Met koffie in plastic bekers.
Met trainers die ineens parkeerwachter zijn.
Met teammanagers die broodjes tellen alsof het Champions League-tickets zijn.
Met assistent-trainers die lint spannen.
Met grensrechters die vlaggen klaarleggen.
Met vrijwilligers die precies weten waar niemand anders aan denkt.
Welkom bij de Home of Football Cup.
Een toernooi van onszelf.
Op 25 en 26 april stond sportpark De Zunnebargh in Diepenveen vol met jeugdvoetbal. Onder-14 op zaterdag. Onder-16 op zondag. Teams uit Nederland, Duitsland en België. Go Ahead Eagles, De Graafschap, FC Groningen, FC Twente/Heracles, Heerenveen, VVV Venlo, Arminia Bielefeld, VfL Osnabrück, Beerschot, Union Saint-Gilloise, Zulte Waregem, Willem II. Namen die op papier al lekker klinken. Op gras nog beter.
En dan dat geluid.
Doelpunt.
Fluitje.
Korte stilte.
En dan: de goaltune.
Niet zomaar een muziekje. Nee. De goaltune van de club die scoort. Alsof elke ploeg heel even thuis speelt. Alsof Diepenveen twee dagen lang verandert in een mini-Europa met cornervlaggen.
Alles wordt omgeroepen.
Iedere goal krijgt een stem.
Iedere speler krijgt een moment.
Langs de lijn staat publiek. Veel publiek. Ouders met zonnebrillen. Broertjes met chipsvingers. Scouts met notitieboekjes. Trainers met armen over elkaar. Iemand roept “doordekken!” terwijl hij zelf waarschijnlijk al buiten adem is van de wandeling vanaf de
parkeerplaats.
En ondertussen lopen onze eigen spelers als ballenjongen langs de velden. Rode jasjes. Ballen onder de arm. Snel reageren. Niet mopperen. Soms even kijken naar die ene actie. Die ene versnelling. Die ene pass buitenkant voet. Je ziet ze denken: hier wil ik later ook staan.
De Deventer Scheidsrechtersvereniging zorgt dat alle wedstrijden geleid worden. Scheidsrechters. Grensrechters. Duidelijkheid. Rust. Fluiten wanneer het moet. Laten gaan wanneer het kan.
En ergens tussendoor verschijnt Peter’s Pasta.
Gemaakt door de organisatie. Op de school waar Peter werkt. Voor spelers. Voor vrijwilligers. Voor iedereen die na vier wedstrijden ruikt naar gras, zonnebrand en lichte paniek.
Er zijn toernooien waar catering een bijzaak is.
Bij ons krijgt pasta bijna een eigen rugnummer.
De Supportersvereniging GAE voorziet vrijwilligers van drinken. Sponsoren dragen bij. Niet omdat er met geld wordt gesmeten, maar omdat mensen geloven in wat hier gebeurt.
Want dat is misschien wel het mooiste.
Dit toernooi kost maximaal 3000 euro.
Twee dagen. Internationaal deelnemersveld. Goede scheidsrechters. Ballenjongens. Omroep. Goaltunes. Pasta. Vrijwilligers. Prijzen. Penaltybokaal. Beste keeper. Beste speler. Gelijkwaardige wedstrijden. Harmonieuze sfeer.
En dan te bedenken dat naast PSV en Ajax ook wij als BVO een eigen internationaal toernooi organiseren.
Wij.
Go Ahead Eagles.
Niet groot doen.
Wel groot denken.
En vooral: samen doen.
Na afloop kwamen de reacties. Positief. Warm. Enthousiast. Clubs die aangaven dat de wedstrijden gelijkwaardig waren. Dat de sfeer goed was. Dat alles klopte. Dat ze volgend jaar weer willen komen.
Dat klinkt simpel.
Maar wie goed keek, zag iets groters dan een toernooi.
Je zag een voetbalacademie die niet wacht tot alles perfect is.
Je zag mensen die bouwen met wat er is.
Je zag trots zonder borstklopperij.
Je zag een club die haar eigen muziek durft aan te zetten.
En ergens, tussen een doelpuntentune en een bord pasta, lag de vraag die bleef hangen:
Als je met zo weinig middelen zoveel kunt maken…
Wat gebeurt er dan als iedereen volgend jaar weer komt?
Ben jij er dan ook bij?
