Elke week nemen vier auteurs met roodgele roots je mee in hun wereld van Go Ahead Eagles. Martijn Jongbloed, Edwin Lugt, Toon Schuiling en Jan-Willem Klink delen hun kritische blik, persoonlijke verhalen en scherpe observaties over alles wat de club bezighoudt. Soms opiniërend, soms verhalend, soms messcherp of juist warm en betrokken – maar altijd met rood-geel bloed in hun aderen. Deze week is de beurt weer aan Martijn.
De moeilijkste positie staat langs de lijn.
‘Rustig blijven, hoor,’ zegt iemand langs de lijn, terwijl een telefoon alweer omhooggaat voor de volgende actie.
Je ziet ze overal. Op de amateurvelden. Bij ons langs de lijn. Ouders en verzorgers met koffie in de hand, een dikke jas aan en hun aandacht volledig op het veld. Soms stil. Soms gespannen. Soms met een glimlach van oor tot oor. Maar bijna altijd aanwezig.
En laat ik daar vooral mee beginnen: wat zijn wij over het algemeen echt ontzettend blij met onze oudergroepen.
Zonder ouders en verzorgers geen voetbalacademie. Zo simpel is het.
Geen vroege wekkers. Geen haastige boterhammen in de ochtend. Geen bidons die nog snel worden gevuld. Geen voetbaltas die in de auto wordt gezet terwijl er ook nog aan school, planning, rust en het gewone leven gedacht moet worden. Achter heel veel spelers staat thuis een groep mensen die ongelooflijk veel over heeft voor die droom.
Wij zien dat.
We zien de ritjes. De agenda’s die worden omgebouwd. Het meedenken. Het regelen. Het troosten na een mindere wedstrijd. Het enthousiasme na een goede training. Het geduld ook, op momenten dat niet alles duidelijk is of wanneer dingen anders lopen dan gehoopt.
Dat maakt ouders en verzorgers ontzettend belangrijk in de driehoek tussen speler, thuis en club.
Juist daarom is dit ook zo’n mooi en soms gevoelig onderwerp.
Want hoe begeleid je een kind nou het beste in een omgeving waarin dromen, plezier, prestaties en teleurstellingen allemaal door elkaar heen lopen? Daar is geen standaardantwoord op. De ene speler heeft behoefte aan veel woorden. De ander juist aan rust. De ene speler wil na afloop meteen praten. De ander pas veel later, of liever helemaal even niet.
Misschien begint goede begeleiding wel met goed kijken.
Niet alleen naar de wedstrijd. Maar vooral naar het kind.
Naar hoe iemand thuiskomt. Naar de energie. Naar het plezier. Naar de spanning. Naar wat er gezegd wordt, maar ook naar wat juist niet gezegd wordt.
Langs de lijn zie je ook de ‘liefde’ in allerlei vormen terug. De ouder of verzorger die altijd klaarstaat. De ouder die alles volgt. De ouder die na afloop precies weet waar het goed ging. De ouder die vooral trots is dat zoon of dochter überhaupt dat shirt mag dragen. En ja, tegenwoordig ook steeds vaker: de ouder die de hele wedstrijd beleeft met die telefoon in de
hand.
Soms voor een mooi aandenken. Soms om thuis nog eens terug te kijken. Soms voor social media, omdat een actie, goal of moment gedeeld moet worden. Ook dat begrijpen we. Er zit vaak trots achter. Betrokkenheid. Blijdschap.
Tegelijkertijd schuurt daar soms ook iets.
Want niet ieder moment hoeft content te zijn. Niet iedere actie hoeft online. En niet iedere wedstrijd hoeft door de lens bekeken te worden om waarde te hebben. Soms is aanwezig zijn, zonder scherm ertussen, misschien wel waardevoller dan de perfecte video van een panna of doelpunt.
Dat gesprek mogen we best met elkaar blijven voeren. Open. Eerlijk. Zonder verwijt.
Wat ons betreft zit de kracht in een paar simpele dingen: eerlijke feedback, zelf rustig blijven, en steeds weer teruggaan naar de kern. Het is de droom van het kind. Niet die van ons. Wij mogen begeleiden, steunen, opvangen en meedenken. Maar het blijft hun pad.
En ook later, als spelers ouder worden en de wereld eromheen groter wordt, moet dat menselijke stuk wat ons betreft overeind blijven. In een latere fase schuiven ouders en verzorgers soms wat meer naar de achtergrond en komen zaakwaarnemers of andere belangen meer in beeld. Juist dan vinden wij het belangrijk dat het contact goed blijft. Omdat het uiteindelijk nog steeds om hetzelfde draait: wat is het beste voor het kind?
Bij Go Ahead Eagles willen we ontwikkelen in een omgeving waarin de speler centraal staat. Warm in relatie. Duidelijk in afspraken. Met oog voor de mens achter de voetballer. Daar horen ouders en verzorgers nadrukkelijk bij. Niet als buitenstaanders, maar als mensen die een wezenlijk deel van die reis meemaken.
Misschien is dat wel de mooiste én moeilijkste rol van allemaal.
Er zijn. Steunen. Kijken. Meebewegen. En soms ook loslaten.
Terwijl de koffie langzaam koud wordt, de telefoon even in de jaszak verdwijnt en op het veld gewoon een kind achter een bal aan blijft rennen.
