Vier columnisten, vier verschillende invalshoeken, maar één gezamenlijke liefde voor Go Ahead Eagles. Jan-Willem Klink, Martijn Jongbloed, Zemir Mujic en Bart de Haan laten dit seizoen ieder op hun eigen manier hun licht schijnen op Kowet. Deze week trapt Zemir Mujic af.
Met deze dikke overwinning kun je thuiskomen. Maar het veldspel liet tot minuut 65 te wensen over.
Ik denk dat het lang geleden was dat ik zo opgetogen was om naar een wedstrijd van Go Ahead Eagles te gaan. Het had me allemaal net iets te lang geduurd en oefenpotjes ben ik zelf niet zo van. Tussen 17 mei (NEC uit) en 8 augustus zitten pak ’em beet 84 dagen. Dat is behoorlijk wat voor een voetbaldier en supporter van Kowet. Dat de stad bruiste en iedereen er zin in had, was wel duidelijk. Ik kan me niet heugen wanneer ik een supportersgroep een spandoek heb zien maken voor de nieuwe trainer. Dat Joseph Oosting goed in de smaak valt, nog voor er überhaupt een bal was gerold, werd hiermee maar weer eens onderstreept.
Zoals ik al in de podcast van Rij 10 zei: “De IJssel is breder gemaakt voor Joseph, zodat hij er makkelijker doorheen kan varen.” De keuze van de club om parachutisten het stadion in te laten vliegen vond ik een leuke. Maar de echte toegevoegde waarde voor een voetbalclub zag ik er zelf niet in. Of er had een nieuwe speler aan zijn voeten moeten hangen, Poku bijvoorbeeld. Dat die dan opeens uit de lucht kwam vallen, dat was pas grappig geweest.
Enfin, door naar de wedstrijd, want mij is gevraagd om zo nu en dan een blik te werpen op het spel van de Adelaars. En ik doe dat op mijn eigen manier. Geen idee of ik het goed heb. Geen idee of ook maar iemand het ermee eens is. En dat maakt me eigenlijk ook geen zak uit. Laat er maar een mooie discussie over ontstaan.
Wat ik wel heel erg merkte aan dit Go Ahead Eagles, is dat de vaste patronen in de spelopbouw niet veel, lees: niet, verschillen van die van vorig jaar. Als Boel voor de groep had gestaan, had ik het ook geloofd. Want om eerlijk te zijn: het opbouwen van achteruit via de as moet ervoor zorgen dat de naar binnen getrokken Tengstedt en Suray ruimte creëren voor de opkomende backs James en Sampsted. Omdat het voorspelbaar was en de diepgang vooral vanuit de backs kwam, hield Willem II met twee vingers in de neus stand op de prachtige mat aan de Vetkampstraat.
Met Tengstedt, Sigurdarsson, Suray en Edvardsen hebben we vier spelers die de bal liever in de voeten hebben dan in de diepte. Zo nu en dan werd er een loopactie gemaakt vanuit het middenveld, de zijkant in, om eens iets anders te doen. En daar kwam ook meteen gevaar uit. De enkele keer dat Edvardsen de diepte in dook en de acties van Linthorst en Meulensteen, dáár kwam het gevaar aan Eagles-zijde vandaan.
Willem II is een ploeg die niet in de bovenste regionen van de Eredivisie zal rondhangen. Tegen gerenommeerde tegenstanders zal er uit een ander vaatje getapt moeten worden. En dan zeggen sommigen misschien: ja, maar waarom zo negatief? Ik wil helemaal niet negatief overkomen. Alleen merk je, doordat er de eerste zestig minuten weinig échte wisselingen in het spel zaten, dat het spel ook heel voorspelbaar was. In een te laag tempo en zonder het spelplezier dat we graag willen zien. Als we moeten spreken over de hand van Oosting: die heb ik zelf nog niet gezien. Wat ik wél heb gehoord, is het interview na afloop en de opmerkingen van de trainer daarin.
Naast hem in de technische staf zit onder anderen nog altijd Adjei van vorig seizoen. En daar is Uneken bij gekomen. Ik denk dat we daarmee een mooie variatie aan deskundigheid hebben. Daarnaast ben ik heel erg nieuwsgierig hoe we hebben getraind op standaardsituaties, vóór maar vooral ook tégen. Want de doelpunten die we uit stilstaande momenten tegenkregen, waren er in mijn ogen te veel.
Een eerste competitiewedstrijd beginnen met een 4-1 overwinning is natuurlijk heerlijk. Maar het is ook meteen een moment om door te pakken en de focus te leggen op de komende weken. Want met Feyenoord uit, ADO thuis, Utrecht en AZ uit ben ik benieuwd wat het recept wordt, vooral voor de uitwedstrijden. Een Flataker in de spits lijkt mij dan een betere keuze.
En dan komen we eigenlijk meteen bij het konijn uit de hoge hoed van Oosting tegen Willem II. Sigurdarsson voetbalde niet goed mee als kapstokspits. Hij was te slordig in zijn balaannames en zijn kaatsen. Wat hij echter wél goed deed, was de kopduels aangaan en winnen. We hebben ook Edvardsen wel eens in de spits gehad en die ging die duels niet eens aan. Nu is er wel iemand die in de lucht kan heersen. Maar na de gewonnen duels zag je eigenlijk wat we missen. Iemand die erop anticipeert, in de rug van Sigurdarsson of vanaf de zijkanten. Het ‘gokken’ op het feit dat onze spits deze bal gaat winnen, moet een vanzelfsprekendheid worden.
Zo kom je bij het laatste halfuur uit, waar het verschil wordt gemaakt. Een andere aanpak dan het voorspelbare van het uur daarvoor. Veel meer dreiging en diepgang. En of het zo moest zijn, na een uur krult Meulensteen de 2-1 hoogstpersoonlijk in de kruising. Dat invaller Flataker en Dirksen daarna de 3-1 en 4-1 maken, maakt het allemaal makkelijker om te voetballen. Alles daarvoor was stroperig en voorspelbaar.
Met Melle Meulensteen hebben we een middenvelder van buitencategorie. Dit liet hij ook zien met zijn actie op de achterlijn en zijn doelpunt. Twee doelpunten van pure individuele klasse, en dus niet uit de spelopbouw waar we het graag van willen hebben. Dat de club achter de schermen bezig is om extra creativiteit aan de ploeg toe te voegen, snap ik daardoor wel. Dat een Poku daarbij wordt genoemd, snap ik ook. Maar hebben we met een Sivertsen niet toch al een soortgelijke speler bij de club? Er is een hoop te zeggen, maar eigenlijk ook nog helemaal niets.
Zoals we nu spelen, op basis van deze ene wedstrijd, denk ik dat we ons er makkelijk in gaan spelen. Daarvoor ligt onze ondergrens simpelweg te hoog. Wat ik daarmee bedoel: we hebben veel spelers die een goed niveau halen, met weinig schommelingen in hun prestaties. En juist dat maakt het ook weer gevaarlijk. Want een paar keer gelijkspelen, niet winnen, en dan ook nog de uitwedstrijden tegen lastige ploegen verliezen, en de onrust in Deventer is zo geboren. En laten we wel wezen: daar kan iedere trainer en ploeg zonder!
Het zal mij benieuwen. Want de opinie van een columnist reikt maar zo ver als vandaag.
Voetbal is en blijft een dagversproduct.
Zemir Mujic
