Deze weken bekijkt Arbitraallicht het WK en zal met een kritisch, maar ook cynisch, humoristisch en spottend oog verslag doen van de keuzes van de scheidsrechters en hun assistenten op dit mondiale toernooi.
Richtlijnen weinig rechtlijnig
Op gebied van de spelregels was er weer genoeg te beleven.
Bij Spanje tegen Saoedi-Arabië werd door laatste genoemde partij een ingooi genomen, althans dat was de bedoeling, want de bal kwam helemaal niet in het spel. Dat maakte het gemakkelijk voor de assistent, want: wat valt er hier te vlaggen? De inworp had op dezelfde plek opnieuw moeten worden genomen, 25 meter verderop vond de hervatting plaats.
In deze wedstrijd combineerden de Saoediërs moeizaam, maar ze vonden elkaar wel: in de 88e minuut raakten twee spelers geblesseerd bij een onderlinge botsing. Spelhervatting: scheidsrechtersbal en uiteraard hoeven twee geblesseerde spelers van dezelfde ploeg niet naar de zijkant voor 1 minuut.
Een hoogtepunt voor ons was het afgekeurde doelpunt van Iran tegen België. Na een vrije trap werd er minutenlang gekeken of het al of niet buitenspel was. Dit was overbodig, want de eerste overtreding was dat er een aanvaller in de muur stond en dat mag niet; als aanvaller moet je minimaal een meter afstand houden van de verdedigende muur.
De rode kaart tegen de Belgen was terecht, ook al werd er maar licht vastgehouden; het was immers een doorgebroken speler. De scheidsrechter had die rode kaart al veel eerder moeten trekken toen Jahanbakhsh á la Messi een overtreding beging.
Bij Uruguay – Kaapverdië waren de buitenspelexperts nodig. In de 67e minuut werd een doelpunt afgekeurd. De aanvaller stond duidelijk achter de doellijn, maar raakte deze wel. Het leek erop dat de verdediger (en doelman) met een voet de achterlijn raakten en dan is het geen buitenspel, ook al staat de aanvaller het verst!
De eerste helft van Argentinië deed vanuit arbitraal oogpunt gezien pijn aan de ogen. De penalty voor Argentinië kun je geven, maar het was onvoorstelbaar dat er geen enkele Argentijn geel kreeg. Bij het opstootje vlak voor rust bijvoorbeeld kreeg de Oostenrijker Posch geel.
Als we dat combineren met de vijf in plaats van tien minuten blessuretijd bij België tegen Iran dan concluderen wij dat er in ieder geval drie belangrijkste richtlijnen voor de scheidsrechters zijn: 1. Messi mag geen rood krijgen; 2. Bij twijfel in het voordeel van Argentinië fluiten en 3. Iran moet hoe dan ook zo snel mogelijk het land weer uit.
