Vier schrijvers, vier blikken op Go Ahead Eagles. In Adelaarsoog laten Carlo Giugie, Johan Timmer, Marco van den Berge en Henk Nieuwenhuis ieder op hun eigen manier hun licht schijnen op Kowet. Johan Timmer mag zich deze keer buigen over de uitwedstrijd tegen HFC in de eerste ronde van de Eurojackpot KNVB-bekertoernooi.
Vertrouwen? Een hele tank vol graag.
Een kleine drie weken geleden mocht ik de voorbeschouwing schrijven voor de wedstrijd tegen de oudste betaald voetbalorganisatie van Nederland. Sparta Rotterdam. En nu wacht alweer een andere historische voetbalclub. Ditmaal in de beker. De Koninklijke Haarlemsche Football Club. Kortweg HFC. Een van de oudste voetbalverenigingen van Nederland.
Ik kom met enige regelmaat in Haarlem, maar bij HFC ben ik nog nooit geweest. Het stadion ken ik niet. De Jopenkerk wel. Voor de echte bierliefhebber is dat overigens een absolute aanrader. Een glaasje Zwarte Ziel in de kerk is een belevenis op zich. Het geloof krijgt er bijna een nieuwe dimensie.
Maar goed, HFC dus.
Een voetbalclub waar ik eigenlijk bijzonder weinig van weet. Zeg maar gerust …. niets. Het eerste wat bij mij opkomt, is de traditionele nieuwjaarswedstrijd tussen de oud-internationals en de amateurs van HFC. Vroeger in de winterstop nog weleens te zien bij Studio Sport. Als het weer komkommertijd was, maar dan met snert.
De laatste jaren werd die traditionele wedstrijd niet gespeeld vanwege de verbouwing van het clubhuis. Dat probleem zullen wij in Deventer straks niet hebben. Wanneer onze tribunes worden vervangen, moeten wij de Europese play-offs gewoon in een ander stadion afwerken.
Of ben ik nu alweer iets te opportunistisch?
Omdat mijn kennis van HFC dus niet veel verder reikt dan die nieuwjaarswedstrijd, heb ik good old Wikipedia er maar eens bij gepakt. HFC noemt zichzelf graag de oudste voetbalclub van Nederland. Een titel waarover voetbalhistorici het overigens nog altijd niet helemaal eens zijn.
HFC speelt momenteel in de Tweede Divisie. Het derde niveau van het Nederlandse voetbal. Weliswaar in de onderste regionen, op de zestiende plaats, maar toch. Een niveau waarop serieus gevoetbald wordt. No easy walk-over dus.
Sterker nog, amateurclubs zijn traditioneel de dark horses van het vaderlandse bekertoernooi. Ploegen die de neutrale voetballiefhebber stiekem aanmoedigt. Struikelhumor is nog steeds het leukst. Zo lang wij dinsdag maar niet struikelen en een lachertje worden.
HFC heeft de afgelopen jaren niet bijzonder veel bekende spelers voortgebracht. Pelle Clement, Ilias Bronkhorst en Zakaria Eddahchouri zijn wellicht de bekendste namen. Die laatste kennen we in Deventer natuurlijk nog wel. Bij ons nooit echt doorgebroken, maar inmiddels toch maar mooi actief in Spanje bij Deportivo La Coruña.
Ook in de huidige selectie lopen niet direct namen rond waarvoor de gemiddelde voetballiefhebber zijn televisie aanzet. Al zullen Xavier Mous, Max Fichtinger en Joe van der Sar bij de bovengemiddeld geïnteresseerde supporter misschien een belletje doen rinkelen. Mous heeft een verleden bij onze aartsrivaal. Fichtinger is de broer van Nick, die tegenwoordig ook iets verderop zijn wedstrijden speelt. En Joe van der Sar is inderdaad de zoon van Edwin. Als hij ook maar half zo goed is als zijn vader, wordt het dinsdagavond zeker geen walk-over.
En dat brengt mij meteen bij het gevaar van dit soort wedstrijden.
Amateurclubs brengen tegen een profclub altijd net dat beetje extra. Meer strijd, meer energie, meer bereidheid om voor iedere meter te knokken. Alles wat voor de profs vanzelfsprekend zou moeten zijn, wordt voor de amateurs een unieke gelegenheid om zichzelf te overtreffen.
En laten onze Deventer Adelaars het de afgelopen weken nu juist op die onderdelen hebben laten liggen.
In mijn vorige voorbeschouwing schreef ik dat ik vol vertrouwen naar de komende wedstrijden keek. Dat vertrouwen was gebaseerd op het goede voetbal dat ik in de weken daarvoor had gezien. Misschien te weinig punten, maar wel verzorgd spel. Goede combinaties, herkenbare patronen en soms gewoon een beetje pech. Geen enkele reden voor ongerustheid.
Kritiek was niet nodig. En iets schurends opschrijven, zoals Huisman tijdens een verjaardagsborrel opperde, al helemaal niet. Joseph had de boel immers op de rit. Er was rust.
Nu zijn we een paar weken verder en moet ik bekennen dat ik mijn wenkbrauwen ook weer wat gefronst heb. Een gebrek aan energie, te weinig strijdlust en soms wat merkwaardige, vooral opportunistische wissels waarmee wedstrijden alsnog omgedraaid moesten worden. Nog niet kritisch. Wel wat ongeruster.
Het vertrouwen dat de ploeg eerder uitstraalde, kreeg tegen Sparta al een flinke knauw. Maar de wedstrijd tegen onze aartsrivaal in het blauw-wit was wat mij betreft het absolute dieptepunt van de afgelopen jaren. Geen strijdlust. Geen vertrouwen. En misschien nog wel het ergste: het voetbal was verdwenen. Een metamorfose die ik niet zag aankomen.
Ondanks dat wij afgelopen vrijdag wel weer de 3 punten tegen Telstar hebben behaald merk je in de ploeg dat het vertrouwen nog niet helemaal terug is. Haug wordt met de week onzekerder, maar ook andere sterkhouders hebben het moeilijk.
De 2-1 van Telstar was daar een bijna pijnlijke illustratie van. Joris stapt te snel in. Melle kopt de bal vervolgens over Joris heen. Haug krijgt de bal niet voldoende weggewerkt en Melle is daarna eigenlijk alweer te laat vertrokken om Owusu nog tegen te houden. Een opeenstapeling van kleine fouten die uiteindelijk Telstar in de wedstrijd helpen. Te typerend voor het huidige spel. We zijn te afhankelijk geworden van de bevliegingen van Søren. Heerlijke individuele kwaliteit maar toch. Drie punten dus. Maar voetballend was het opnieuw te matig.
Het herstel is nog veel te broos. Van de 8 waarmee ik het spel aan het begin van het seizoen beoordeelde, zakten we naar een schamele 1 in Zwolle. Inmiddels zitten we weer op een krappe voldoende. Een stijgende lijn die nog bijzonder kwetsbaar lijkt. Een lijn die doorgetrokken moet worden. Maar dan moeten er wel keuzes worden gemaakt. Keuzes voor ………..
Zachte voetjes
Keuzes voor voetballend vermogen. Voor techniek. Voor spelers die aan de bal iets toevoegen. En minder opportunistisch geren. Afgelopen vrijdag heeft Joseph daar gelukkig al een eerste stap in gezet.
Stefán Ingi Sigurdason is met zijn transfersom van circa drie miljoen euro de duurste aankoop uit de geschiedenis van Kowet. Maar zijn veldspel wil maar niet loskomen. Net als Leonardo bij Ajax blijft zijn positiespel, loopvermogen en balbehandeling vooralsnog ver onder de maat. Natuurlijk zal er kwaliteit in hem zitten. Wat mij betreft moet hij voorlopig maar eerst weer even banken. En bij invalbeurten laten zien dat hij een basisplaats verdient. Met goed veldspel en in het belang van het elftal.
Gelukkig was er vrijdag wel een ander lichtpunt. En nee, dan heb ik het niet over de huidige topscorer van Nederland.
Ik heb het over Oskar Sivertsen.
Een speler die al wat langer in Deventer rondloopt en die ook niet echt gratis is binnen komen lopen. Maar iemand die veel te lang op zijn kans heeft moeten wachten. De afgelopen weken laat hij tijdens zijn invalbeurten en met zijn basisplaats van vrijdag zien wat hij in huis heeft. Een individuele actie. Diepgang. Techniek. En een voorzet waar een spits daadwerkelijk iets mee kan. Geen schoten voorlangs.
Eigenlijk precies het soort speler waar Boel vorig seizoen voortdurend naar op zoek leek, maar waar hij steeds overheen keek. Oskar is volgens mij zo’n voetballer die vertrouwen nodig heeft. Geef hem het gevoel dat hij belangrijk is, laat hem een paar wedstrijden staan en de kans is groot dat hij dat vertrouwen vanzelf terugbetaalt. Vrijdag gaf hij de assist bij de eerste goal en was hij met een kopbal dicht bij een eigen treffer. En belangrijker nog, hij bracht iets terug wat ik de afgelopen weken zo gemist heb. Voetbal.
Oskar is een speler met “zachte voetjes”.
En juist “zachte voetjes” hebben Go Ahead Eagles de afgelopen jaren zo bijzonder gemaakt. Spelers die de bal durven te vragen, die een tegenstander uitspelen, die een pass geven die een ander niet ziet. Voetballers die niet alleen hard werken, maar ook begrijpen wat ze met een bal moeten doen. Dat is het voetbal dat ons zelfs naar Europa heeft gebracht. Geen opportunistische geren.
En hoewel ik natuurlijk het risico loop dat ik dinsdagavond onmiddellijk gelogenstraft word, blijf ik erbij dat die opportunistische wissels tot op heden nooit het positieve verschil in de uitslag hebben gemaakt. Althans niet in ons voordeel.
“Zachte voetjes” maken in het voetbal altijd het verschil. Samen met de wil om …
En nu naar dinsdagavond.
De storm Boelo is net over Nederland getrokken. Laten we hopen dat Go Ahead Eagles de volgende storm, die van HFC, direct in de kiem weet te smoren. Want voor je het weet vliegt er een bal uit een onmogelijke hoek binnen en begint het hele stadion te geloven in een stunt.
Vorige week zag ik in Antwerpen nog maar eens hoe weinig het verschil tussen divisies soms zegt. De gevallen grootmacht Anderlecht, de club van onze Antman en onze Llansana, werd in het bekertoernooi kansloos uitgeschakeld door Paars-Wit. Een prachtige bekeravond. Voor de neutrale toeschouwer dan. En voor ons 😊
Zet Boelo op de bank en laat een storm dus vooral niet ontstaan.
Ik verwacht dat Oosting dinsdag, zoals de meeste trainers in dit soort wedstrijden doen, een flink deel van zijn bankzitters een basisplaats zal geven. De belasting op de selectie is groot en de komende weken wachten er opnieuw belangrijke wedstrijden. Een van die basisplaatsen zal, neem ik aan, voor Jasper Cillessen zijn.
Jasper Cillessen
Verguisd in Deventer, inmiddels met open armen ontvangen. Het applaus dat hij kreeg toen hij vrijdag onze heilige grasmat betrad, sprak wat dat betreft boekdelen. Jasper heeft een fantastische carrière achter de rug. Grote clubs, grote wedstrijden, interlands en ervaringen waar de meeste voetballers alleen maar van kunnen dromen. Hij heeft het allemaal al eens meegemaakt.
En ik ben bang voor Haug dat juist dát uiteindelijk het verschil gaat maken. Want waar Haug de laatste weken steeds onzekerder oogt, straalde Cillessen in zijn hoogtijdagen rust uit. Jasper kan meevoetballen. Hij kan een oplossing vinden en speelt de bal niet voortdurend naar de verkeerde kleur. Bovendien kan hij met zijn ervaring en coaching precies die rust in de achterhoede brengen die momenteel ontbreekt.
Een keeper hoeft niet iedere wedstrijd drie onmogelijke ballen uit de kruising te halen om belangrijk te zijn. Het is al voldoende dat de vier verdedigers voor hem het gevoel hebben dat er iemand achter hen staat die weet wat hij doet. Als Jasper dinsdag de kans krijgt, denk ik dat hij die met beide handen zal aangrijpen. En zomaar zijn basisplaats kan veroveren.
Sneu voor Haug. Maar misschien wel noodzakelijk voor Rood-Geel.
Dan de wedstrijd zelf.
HFC speelt in blauw-wit. En laat dat nu net de kleuren zijn waar wij in Deventer een nogal hardnekkige allergie voor hebben ontwikkeld. Blauw-wit roept bij ons doorgaans een mengeling op van stoom uit de oren, revanchegevoelens en een bijzonder sterke behoefte om te winnen. Als onze spelers zich dat dinsdagavond ook even inprenten, zijn we al een heel eind.
Maar alleen revanchegevoelens zijn niet genoeg. Er moet weer gevoetbald worden. Met overtuiging. Met lef. Met de bereidheid om voor elkaar te werken, maar vooral ook met het vertrouwen om de bal het werk te laten doen. Daar ligt de werkelijke kwaliteit van deze selectie.
Niet in het voortdurend achter de feiten aanrennen, geen opportunisme maar in het vermogen om zelf het verschil te maken. Natuurlijk moeten we dinsdag winnen. Door naar de volgende ronde. Geen discussie over mogelijk. Maar ik hoop op meer dan alleen een overwinning.
Ik hoop op een elftal dat weer durft te voetballen. Dat plezier uitstraalt. Dat niet bij iedere tegenslag begint te twijfelen. En dat weer laat zien waarom we de afgelopen weken, maanden en jaren zo trots waren op onze Deventer Adelaars.
Terug naar het voetbal van de “zachte voetjes”. Terug naar het vertrouwen.
Want vertrouwen is in het voetbal een merkwaardig goedje. Je kunt er wekenlang aan bouwen en het in negentig minuten volledig verliezen. Maar soms is één wedstrijd voldoende om het weer terug te vinden.
En dus gaan we dinsdag naar Haarlem.
Daar waar je afgelopen week in Voorst nog benzine kon tanken voor één euro, gaan wij in Haarlem vertrouwen tanken. Een hele tank vol
En ik? Ik hoef dan de komende weken ook niets schurends meer te schrijven !!! en ook iets korter 😊
#Komoptan @Eagles #kowet #hfcGAE @TimmerJohan @noorderzonGMBH
