Vier columnisten, vier verschillende invalshoeken, maar één gezamenlijke liefde voor Go Ahead Eagles. Jan-Willem Klink, Martijn Jongbloed, Zemir Mujić en Bart de Haan laten dit seizoen ieder op hun eigen manier hun licht schijnen op Kowet.
De hinderlijke onderbreking door interlandvoetbal
Als chauvinist ben ik echt wel van het Nederlands elftal kijken en genieten van Bosnië tijdens kwalificatiewedstrijden of eindtoernooien. Maar wat iedereen lijkt te vergeten, is dat de Nations League veredelde oefenwedstrijden zijn. En ze dachten deze keer bij de UEFA: laten we er een extra lange periode van maken en de voetballers nog meer wedstrijden laten spelen. Gelukkig was Go Ahead Eagles geen hofleverancier.
Joseph Oosting baalde er flink van. En terecht. Tien punten uit zeven wedstrijden, Feyenoord, AZ, Utrecht en NEC al uit gehad en volgens de trainer zat er schwung in de ploeg. Precies dan gaat de stekker eruit. Wekenlang. Je bouwt iets op, je zit in een flow en dan mag je twee weken partijtjes doen naast de Adelaarshorst. Waarvoor eigenlijk?
Kijk dan naar “concurrent” PEC Zwolle. Vier punten uit zeven duels en na de 3 0 in Groningen de bus opgewacht door eigen fans. Wat doe je dan? Je vliegt naar de zon. Een paar dagen Algarve om de koppies weer dezelfde kant op te krijgen. Alleen tikte het die week in Overijssel bijna 29 graden aan. Warmer dan je in de Algarve eind september mag verwachten. Hadden ze net zo goed in Hoonhorst kunnen trainen.
Het lichtpuntje voor Deventer komt uit Jakarta. Dean James won met Indonesië de ASEAN Cup. En niet als figurant: invallen, de 1 0 maken uit een vrije trap en in de strafschoppenreeks koel binnenschieten voor zeventigduizend man. Die jongen komt met een grijns van oor tot oor terug.
Toch moet ik eerlijk zijn. Deze break had ook momenten waar zelfs ik even stil van werd.
Edin Džeko stopt bij Bosnië. Voor wie Bosnië in het hart draagt, is dat geen kleinigheid. Hij debuteerde in 2007 tegen Turkije en scoorde meteen. Negentien jaar later stopt hij met 152 interlands en 73 doelpunten, allebei records. Hij was erbij toen Bosnië in 2014 voor het eerst naar een WK ging en hij was er deze zomer als aanvoerder weer bij. Tegen Zweden in Zenica ging hij in de 63e minuut naar de kant, met een erehaag van zijn ploeggenoten en applaus van de Zweden. In de elfde minuut, zijn rugnummer, gingen de spandoeken voor hem al omhoog. Veertig jaar oud. Dan mag je weg, Edin. Met opgeheven hoofd.
Vannacht is het de beurt aan Lionel Messi. Laatste wedstrijd voor Argentinië, in het Monumental in Buenos Aires, tegen Benin. 207 interlands, 125 goals, wereldkampioen in 2022 en deze zomer op zijn 39e nog gewoon in een WK finale. Het stadion was in minder dan twee uur uitverkocht. Gun ik hem van harte. Al zegt het tegelijk alles over deze interlandperiode: Burkina Faso stuurde voor de oefenwedstrijd daarvoor een jeugdteam met jetlag, dat met 7 0 werd weggeveegd. Veredelde oefenwedstrijden, zei ik toch?
En dan Cristiano Ronaldo. Tegen Wales gewisseld in de 67e minuut, tegen Noorwegen op de bank en daarna vertrokken uit het trainingskamp. Terug naar Saudi Arabië. Iedereen viel over hem heen. Ik niet. Ik had het vroeger ook niet getrokken. Een wissel voelde als een persoonlijke belediging en op de bank zitten als straf. Juist dat per se willen spelen heeft hem gemaakt tot de speler die hij is geworden. 234 interlands, 146 goals, op zijn 41e nog steeds met de honger van een jongen van achttien. Die drang krijg je er niet uit door hem op de bank te zetten. De echte pure liefhebber weet dat en snapt dat. De rest zal hem een verwend nest vinden die zijn rol moet kennen. Prima. Maar zonder dat verwende nest had Portugal nooit een EK gewonnen.
Mooie verhalen dus, deze break. Maar het blijven verhalen van elders. Voor ons begint het pas weer zaterdag. Thuis tegen Sparta, in het ritme waar we nooit uit hadden moeten gaan. Laten we hopen dat Dean James geen jetlag overhoudt aan het halve wereld vliegen. En wij zaterdag tegen Sparta ook niet.
Want als we na al dat stilstaan uit ons ritme blijken te zijn, weet ik wel waar ik de rekening naartoe stuur. Nyon.
Zemir Mujić
