Vier columnisten, vier verschillende invalshoeken, maar één gezamenlijke liefde voor Go Ahead Eagles. Jan-Willem Klink, Martijn Jongbloed, Zemir Mujić en Bart de Haan laten dit seizoen ieder op hun eigen manier hun licht schijnen op Kowet. In week 42 is het podium opnieuw voor Martijn!
Wie beschermt het kind tegen ons?
Een kind van elf jaar kan tegenwoordig een drukkere voetbalagenda hebben dan een speler uit ons eerste elftal.
Maandag trainen bij de amateurclub. Dinsdag naar een commerciële voetbalschool. Woensdag een regiotraining bij een betaaldvoetbalorganisatie. Donderdag weer naar de eigen club. Vrijdag een stage bij een andere BVO. Zaterdag een wedstrijd. En zondag? Dan misschien nog even naar een talentendag. ‘Gelukkig’ wordt alles vastgelegd op de camera langs de lijn tegenwoordig.
Rustdag. Mits er geen scout langs de lijn staat.
Welkom in het veranderende voetballandschap.
Een landschap waarin we steeds vroeger willen ontdekken wie de nieuwe Overmars, Bosvelt of Tengstedt wordt. Waarin commerciële voetbalscholen als paddenstoelen uit de grond schieten en kinderen soms bij drie of vier BVO’s tegelijkertijd rondlopen.
En wij? Wij doen er net zo hard aan mee.
Laten we daar niet ingewikkeld over doen.
Ook bij Go Ahead Eagles willen we talenten vroegtijdig herkennen. We hebben een Regio Academie opgericht, werken samen met 45 partnerclubs en proberen talentvolle kinderen uit onze regio zo goed mogelijk te begeleiden.
In de eerste drie weken van onze Regio Academie vertrokken zes kinderen alweer naar een andere BVO.
Zes!
Natuurlijk vinden we dat jammer. We investeren tijd, energie en aandacht in die kinderen. Maar als een kind liever ergens anders voetbalt, ergens anders al een toezegging krijgt voor een plek in een andere academie, wie zijn wij dan om dat tegen te houden?
Sterker nog: misschien moeten we onszelf een andere vraag stellen.
Waarom zouden we een kind dat al bij drie clubs rondloopt, uitnodigen voor een vierde?
Omdat we bang zijn dat het anders bij de concurrent terechtkomt?
Omdat we dat ene talent niet willen missen?
Of omdat we werkelijk geloven dat dit het beste is voor het kind?
Die laatste vraag klinkt prachtig in een beleidsplan. Maar probeer hem maar eens te beantwoorden wanneer een geweldige linksbuiten van elf jaar voor je neus staat.
Dan blijkt het belang van het kind ineens een stuk ingewikkelder.
Ondertussen verandert er nog iets.
Kijk maar eens langs de velden.
De sokjes worden steeds korter. Bij sommige kinderen vraag je je inmiddels af of ze überhaupt nog scheenbeschermers dragen. Na een doelpunt verschijnt de ingestudeerde juichbeweging die gisteren nog op televisie te zien was. En op jonge leeftijd wordt er soms al gevoetbald alsof er een camera, zaakwaarnemer en miljoenencontract aan te pas komen.
Natuurlijk hadden wij vroeger ook voorbeelden. Overmars, Bosvelt. Tegenwoordig Tengstedt. Nadoen hoort bij opgroeien.
Maar waar is dat jongetje gebleven dat na een doelpunt gewoon keihard naar zijn vriendjes rende? Zonder na te denken over zijn juichmoment. Zonder script. Zonder camera.
Gelukkig bestaat hij nog.
Afgelopen week scoorde Dani Tijman de winnende treffer voor onze Onder-21 tegen De Graafschap.
Kijk die beelden maar eens terug.
Geen ingestudeerde choreografie. Geen blik richting een denkbeeldige camera. Alleen pure ontlading. Spelers die elkaar bespringen alsof ze zojuist de Champions League hebben gewonnen.
Heerlijk.
En precies dát moeten we koesteren.
Want misschien ligt onze belangrijkste opdracht als voetbalacademie niet alleen in het ontwikkelen van de voetballer, maar juist in het beschermen van het kind daarachter.
Ruimte geven om te proberen. Om fouten te maken. Om met vriendjes te voetballen. Om soms even helemaal niets te moeten.
Dat vraagt ook iets van ons. Van trainers, scouts, ouders en van mijzelf.
Want terwijl wij allemaal druk bezig zijn om geen enkel talent te missen, vergeten we misschien iets veel belangrijkers.
Wat als het grootste talent dat we kunnen verliezen, helemaal geen voetbaltalent is?
Maar het vermogen om gewoon kind te zijn..
PS: hieronder het fragment van het betreffende doelpunt waaraan ik refereerde..
