Vier columnisten, vier verschillende invalshoeken, maar één gezamenlijke liefde voor Go Ahead Eagles. Jan-Willem Klink, Martijn Jongbloed, Zemir Mujić en Bart de Haan laten dit seizoen ieder op hun eigen manier hun licht schijnen op Kowet. In week 42 is het podium opnieuw voor Martijn!
Een talentvolle speler verdient ook een talentvolle trainer…
Een UEFA A-diploma heeft nog nooit een arm om een schouder geslagen.
Dinsdagmiddag in Twello. Een speler van veertien levert voor de derde keer de bal in. Zijn schouders zakken. Hij trekt aan zijn sokken, alsof het dáár aan ligt. De trainer fluit. De rest kijkt toe.
Wat zeg je dan?
Dat hij vóór het aannemen moet kijken? Dat hij sneller moet handelen? Allemaal waar. Maar misschien is de beste eerste vraag wel: ‘Wat zag jij?’
In het jeugdvoetbal zijn we dol op talentontwikkeling. We scouten, testen, filmen en analyseren. We meten sprints, volgen groeicurves en bespreken ontwikkelplannen. De verkeerde pass van dinsdag kunnen we vrijdag nog drie keer terugkijken. Maar hoe vaak kijken we naar de man of vrouw die ernaast stond?
Begrijp me goed: trainersdiploma’s zijn belangrijk. Ze vragen kennis, tijd en toewijding. Een UEFA A-diploma krijg je niet cadeau. Toch is een diploma geen bewijs dat je iedere speler weet te bereiken. Licentiepunten kun je verzamelen. Vertrouwen niet.
Een jeugdtrainer is tegenwoordig tacticus, docent, coach en soms het eerste luisterende oor buiten huis. Hij moet structuur bieden: afspraken zijn afspraken. Stimuleren: niet alleen juichen bij een doelpunt, maar ook wanneer iemand na twee mislukte pogingen een derde keer durft. Individuele aandacht geven: óók aan die stille speler die nooit problemen veroorzaakt. En verantwoordelijkheid durven loslaten: niet voortdurend voorschrijven, maar vragen stellen en spelers zelf laten kiezen.
Dat laatste klinkt eenvoudiger dan het is.
Ik stond tien jaar voor de klas. Je zou denken dat ik inmiddels weet wanneer ik mijn mond moet houden. Helaas. Ook ik merk hoe verleidelijk het is om direct uit te leggen wat beter kan. Terwijl een goede vraag soms meer oplevert dan een perfecte uitleg. Zeker voor iemand die van praten zijn werk heeft gemaakt.
De moderne trainer krijgt er bovendien een wereld bij. Sociale media, prestatiedruk, school, thuissituaties. En natuurlijk GPS, video en steeds slimmere technologie. Fantastisch allemaal. Alleen vertelt een heatmap niet waarom een jongen ineens stil is. En geen algoritme weet precies wanneer een schouderklopje meer waard is dan een tactische aanwijzing.
Bij Go Ahead Eagles willen we talenten zien groeien. Met lef, strijd en energie. We willen jongens en meiden voorbereiden op het hoogst mogelijke niveau, zonder te vergeten dat achter ieder rugnummer een mens schuilgaat. Dat betekent hoge eisen stellen én fouten durven laten maken. Winnen willen we allemaal. Maar wie nooit iets durft te proberen, leert ook weinig. Een wedstrijd kun je winnen met elf goede spelers; een opleiding bouw je met mensen die blijven leren.
En daarin hebben we zelf werk te doen.
Als we van spelers verlangen dat ze iedere week feedback ontvangen, waarom zou de trainer dan buiten schot blijven? Waarom filmen we een training niet eens om het gedrag van de trainer terug te kijken? Hoeveel spreektijd pakt hij? Wie krijgt aandacht? Wie wordt uitgedaagd? En wanneer was hij zelf voor het laatst de leerling?
Daar ligt ook onze verantwoordelijkheid als Voetbalacademie. Niet alleen diploma’s vragen, maar ook ruimte geven om bij elkaar te kijken, elkaar aan te spreken, te experimenteren en fouten toe te geven. Een talentvolle trainer verdient immers ook een omgeving waarin hij kan groeien.
Terug naar die jongen in Twello. Zijn verkeerde pass wordt besproken, bekeken en geoefend. Zijn ontwikkelpunt is duidelijk.
Maar wat als de belangrijkste leerkans die middag helemaal niet van hem was?
