Na een seizoen vol hoogtepunten volgt onvermijdelijk de realiteit. Go Ahead Eagles startte na de zomer met twijfels, onduidelijkheden en een zoektocht naar nieuwe balans. Europese glans werd afgewisseld met zorgen, blessures en gemis aan richting.
Gisteren blikten we terug op het glorieuze seizoen 2024-’25: de beker, de Europese droom, de kippenvelmomenten in De Kuip en die ongekende winst op Aston Villa. Maar waar licht is, komt ook schaduw. Want na de huldiging op de Brink kwam de vraag: wat nu?
Na de feestvreugde, de onrust
De zomer bracht niet alleen rust maar ook onzekerheid. De familie Vierhouten wilde verkopen, potentiële overnemer Lageman haakte af, en zelfs de gemeente kwam in beeld met een lening. Het voelde onrustig rond de Vetkampstraat. Wie waakt er nog over ons cluppie?
Transfers en gemiste kansen
De selectie viel niet uiteen, maar barstte ook niet van ambitie. Llansana naar Anderlecht, Antman naar Glasgow, begrijpelijke stappen, maar de echte opvolging stokte. De gewenste versterkingen bleven uit, de beoogde centrale verdediger kwam er niet, de rechtsbuiten-soap duurde eindeloos. “De beste stuurlui staan aan wal,” hoor ik mezelf zeggen, maar teleurstelling overheerste.
Een nieuwe wind
Met het vertrek van Simonis en zijn staf waaide een andere wind door Deventer. Melvin Boel kwam over van Dordrecht, met een frisse blik en een ander voetbal-idee. Hoger druk zetten, kleinere driehoekjes, meer risico. Een dappere keuze, maar wennen was het zeker. De Johan Cruijff Schaal tegen PSV toonde meteen de kloof. Geen schande, maar wel een waarschuwing.
Tastend naar vorm
Fortuna-uit leverde een moeizaam punt op, Heerenveen uit en Sparta thuis lieten het gemis aan creativiteit pijnlijk zien. Volendam thuis gaf lucht: 3-0, eindelijk plezier, gevolgd door de derbyzege op PEC Zwolle, meer opluchting dan euforie. Maar Europees werd het hard.
De harde Europese les
Steaua Boekarest, of FCSB zoals ze zich nu noemen, liet zien wat routine betekent. Slim, vuil, ervaren. Go Ahead liep in alle valkuilen tegelijk. De 0-1 thuis voelde als een reality-check. En dat was het ook. De eerste barst in de Europese droom.
Kritiek en barsten in het vertrouwen
Edvardsen haalde publiekelijk uit naar zijn ploeggenoten en werd even later geschorst. Blessures volgden elkaar op, en in Velsen ging het gruwelijk mis tegen Telstar. Een doffe 4-2-nederlaag. “Eerste Europese pot verloren, dan ook nog dit,” mopperde iemand achter mij. En hij had gelijk.
Een wonder in Athene
Maar in Griekenland toonde het team zijn karakter. In het bijna lege Olympisch Stadion versloegen de rood-gelen het machtige Panathinaikos met 1-2. James tweemaal scherp, Smit tweemaal koel. De 1.200 fans in het uitvak, dronken van trots. Een voetbalavond die alles rechtzette.
Engelse wereldtop in Deventer
En toen kwam Aston Villa. De regen, het licht, het kippenvel. De Engelsen arrogant, de Adelaarshorst kolkend. Nauber brak zijn been, Breum viel uit, maar De Busser hield de ploeg overeind. Tot Suray uit het niets de 1-1 binnen schoot. De Adelaarshorst ontplofte, en nog één keer geloofden we in sprookjes.
Toen Kramer de bal met zijn fluwelen trap op Deijl legde, en de aanvoerder Martínez met een wippertje verschalkte, leek alles even stil te staan. 2-1. De Adelaarshorst beefde. Eén van die avonden die je niet vergeet, omdat het eigenlijk niet kan.
De schaduw van succes
Daarna was het vechten tegen verwachtingen. Want als de tegenstander Kowet het spel laat maken, stokt het. Tegen Excelsior nog goed, tegen NAC een dieptepunt, tegen Salzburg een reality-check. Prachtige stad, teleurstelende voetbal-avond. Het Europese avontuur bleek grillig: groot in beleving, klein in resultaat.
Van pieken naar dalen
Het vertoon in Enschede was beschamend, die in Stuttgart pijnlijk, maar tegen Feyenoord toonde de ploeg weer karakter. Een 2-0-zege, een opvlieging die liet zien dat het vuur nog brandt. Toch bleef de lijn wankel. Tegen Roda JC moest de ploeg naar strafschoppen om verder te bekeren opnieuw met De Busser als held.
Een jaar vol contrasten
Van euforie tegen Villa tot matheid in Kerkrade, van extase tot ergernis. Dat is Go Ahead Eagles. Een ploeg die niet kan zonder emotie, die leeft van momenten, en die Deventer kleur geeft in winst én verlies.
Vooruitkijken met realisme
Aan Van Dop en Van Hintum de taak om de selectie te verfrissen, te versterken, en Boel rust te gunnen. De basis is goed, als er maar durf komt. “Durven door te pakken nu er succes is,” zei Edvardsen laatst. Misschien heeft hij gelijk.
Tot slot
2025 was het jaar van dromen, 2026 wordt het jaar van balans. Van leren omgaan met verwachtingen, van bouwen aan iets blijvends. Want wat blijft, is trots. En dat we in Deventer altijd weer opstaan.
Namens Deventer Voetbal: een gezegend, gezond en rood-geel nieuwjaar.