Van bekertriomf tot Europese glorie; 2025 was een voetbaljaar dat Deventer niet snel zal vergeten. De Adelaar vloog hoger dan ooit, met hoogtepunten die soms onwerkelijk voelden. Een terugblik op het wonderjaar waarin alles leek te kloppen.
Terwijl de Top 2000 zachtjes door de kamer klinkt en de kerstboom zijn laatste naalden verliest, blik ik terug op twaalf maanden pure voetbalmagie. 2025 was het jaar waarin Go Ahead Eagles niet alleen harten veroverde, maar ook geschiedenis schreef. Was alles perfect? Zeker niet. Maar wat een reis.
Een frisse start na de winter
Na de winterstop begon Go Ahead Eagles met hernieuwde energie. De zware nederlaag tegen Feyenoord en het gestuntel in Enschede lagen nog vers in het geheugen, maar in Sittard liet Breum weer zijn klasse zien. Zijn finesse en lef gaven meteen hoop. De Busser keepte alsof hij al jaren in Deventer stond, en trainer Paul Simonis durfde de knoop door te hakken. Het resultaat: rust, houvast en geloof in eigen kunnen.
Chemie, gretigheid en publiek als twaalfde man
Het was een fitte, hechte selectie vol energie, vol vertrouwen. De chemie tussen spelers, staf en publiek was tastbaar. De Adelaarshorst daverde bij de bekerkraker tegen Twente, waarin alles leek te kloppen. Suray dartelde op links, Breum schitterde, Antman vloog over rechts en drie Deventer doelpunten zorgden voor euforie. “Is de beker dan eindelijk mogelijk?”, vroeg een vriend. Ik lachte. “We zijn wel Kowet, hè.” Maar de droom begon vorm te krijgen.
De avond in Eindhoven
PSV uit, traditioneel een onneembare vesting. Maar die februariavond liep alles anders. Nauber knikte een corner binnen, 0-1! Even later sneed Antman met Edvardsen door de Eindhovense defensie als een mes door boter: 0-2! PSV kwam nog terug via een penalty, maar De Busser hield de ploeg overeind. De oerschreeuw van Nauber, na zijn redding op de lijn, was het symbool van dit Kowet: vechtlust, geloof en samen één. Een plek in de finale was binnen.
Zaterdagavondmagie in Deventer
Eindelijk weer een echte zaterdagavondwedstrijd, met de lichtmasten die het silhouet van de stad verlichtten. Tegen landskampioen PSV liep het uit op een sprookje. Eerst leek alles verloren na een snelle achterstand, maar Edvardsen toonde karakter en tekende voor 1-1. Antman maakte het feest compleet met de winnende. De Adelaarshorst ontplofte. Die avond voelde als de bevestiging van wat iedereen hoopte: Go Ahead Eagles hoorde er weer echt bij.
De weg naar De Kuip
In Nijmegen, Tilburg en zelfs tegen het sterke Utrecht bleef de ploeg overeind. Het geloof groeide. De finale kwam steeds dichterbij. En toen was het zover: 21 april, De Kuip. AZ was beter, maar Go Ahead Eagles had iets dat niet te trainen is; pure wilskracht. De Busser keerde een strafschop, maar de Alkmaarders namen toch de leiding. Tot Deijl, in de allerlaatste seconde, aan mocht leggen vanaf elf meter. “Kokosnoten zo groot,” zei ik live op de radio, toen hij hem feilloos binnenschoot. De Kuip ontplofte, het geloof keerde terug.
De strafschoppen en de beker
In de verlenging hield De Busser stand. In de strafschoppenserie werd hij de held. Twee reddingen, en dan die beslissende trap van de ingevallen Dirksen. Het orkaan-achtige geluid dat volgde zal ik nooit vergeten. De Dennenappel was van ons. Go Ahead Eagles, bekerwinnaar 2025…
Een stad in extase
Tienduizenden mensen stroomden uit in Deventer. De cup ging door de stad, de ploeg werd gehuldigd langs de IJssel. Na 92 jaar eindelijk een echte prijs. Het voelde onwerkelijk, maar het was echt. En de beloning? Europees voetbal. Niet in een voorronde in augustus, maar acht serieuze Europese duels. Bologna, Villa Park, misschien zelfs tegen de Eagles van Crystal Palace; het leek te mooi om waar te zijn.
Even ademhalen na het wonderjaar
Het seizoen eindigde rustig, met gelijkspelen tegen Almere en PEC, een revanche van AZ en een laatste zege op Heerenveen. De brandstof was op, maar de trots bleef. Go Ahead Eagles had geschiedenis geschreven.
Een droomjaar met een boodschap
Wat blijft hangen, is dat niets vanzelf kwam. Het was geen geluk, het was groei, visie en karakter. Een ploeg die vecht, valt en weer opstaat. En een stad die mee ademt met haar club.
Morgen in deel 2: over het nuchtere ontwaken ná de droom. Transfers, nieuwe gezichten, Europese lessen en de vraag of het vuur van voorde zomer ook er na blijft branden.