Adelaarsogen Carlo Giugie, Johan Timmer, Marco van den Berge en Henk Nieuwenhuis verzorgen dit seizoen onze rubriek Adelaarsoog. Zondag wacht de ontmoeting met NAC Breda en volgens Johan kan dat wel eens een middag vol strijd en emotie worden.
De emotie tombola
“Voetbal is oorlog.”
Het is misschien wel de bekendste uitspraak uit de Nederlandse voetbalgeschiedenis, toegeschreven aan de legendarische trainer, pardon coach, Rinus Michels. Natuurlijk bedoelde Michels niet letterlijk oorlog. Maar wel dat voetbal draait om strijd. Om toewijding. Om winnen, desnoods met alle mogelijke middelen. Tijdrekken, een elleboogje hier, een gestrekt beentje daar, ruzies oppoken en…
En als je dat ergens terugziet, dan is het wel bij de komende tegenstander van ons Go Ahead Eagles: NAC Breda.
Elke keer als ik NAC zie spelen, krijg ik het gevoel dat ik naar een survivalprogramma kijk onder leiding van Carl Hoefkens. Carl heeft de uitstraling van een eerste sergeant van de pantserinfanterie die doordeweeks survivaltraining geeft en in het weekend toevallig een voetbalteam coacht. Onder Carl wordt er week in week uit gevochten voor elk punt.
Zijn verlengstuk in het veld is Boy Kemper, de korporaal die met de manschappen voorop gaat in het veld. Voetballend is het niet altijd hoogstaand, tactisch niet briljant. Maar de intensiteit, de strijd en de tomeloze energie maken NAC voor veel tegenstanders een angstgegner. Gestrekte benen, verhitte protesten, rode kaarten, een trainer die langs de lijn kookt van emotie. Het hoort er allemaal bij.
Hoefkens is veelzijdig. Naast coach en trainer heeft hij ook nog de uitstraling van een barbecuechef met een Green Egg uit een aflevering op Njam-tv, of van een man die in het weekend op een Harley-Davidson stapt en Motörhead luistert, hopelijk zondag naar het nummer Born to Lose. Rauw, direct, een beetje rock-’n-roll. Zelfs onze Sandra is onder de indruk van Carl de strijder. De strijder die zijn ploeg inspireert om de randjes op te zoeken. Carl brengt emotie.
Want uiteindelijk draait voetbal om emotie.
Geen quote, maar de ongeschreven wet in het voetbal. Voetbal is onze ultieme emotie-tombola. De ene week is er vreugde, de volgende verdriet. Dan weer hoop, dan weer frustratie. Voor veel supporters is voetbal de belangrijkste uitlaatklep in het leven die er bestaat.
Dat zag je afgelopen zondag ook weer in de Adelaarshorst. Na weken van onzekerheid, onrust en gemopper werden er eindelijk twee wedstrijden gewonnen. Niet met sprankelend voetbal, maar met hard werken en ook een flinke dosis geluk. Er was opluchting. Even ademhalen. Even rust.
Tot zondag.
Ergens leefde de hoop dat er weer een stap vooruit zou worden gezet. Misschien een puntje extra. Misschien weer dat herkenbare, sprankelende en flitsende voetbal waar Deventer de afgelopen vijf jaar zo van heeft genoten.
Maar opnieuw liep het anders.
Breedtepasses. Geen diepte. Geen beweging. De bal terug naar De Busser en dan maar weer een lange bal naar voren naar een spits die nooit opgesteld staat. Misschien dat daar de term schaduwspits voor bedacht is.
De tweede helft bracht nog een sprankje opportunisme, een moment waarop het leek alsof Go Ahead zich terug in de wedstrijd kon knokken. En toch ging het weer mis. Verrassend? Nee, eigenlijk niet. Want verrassend is het spel van Go Ahead al maanden niet. En ja, verrassing is ook een emotie.
Het strijdplan lijkt week na week moeizamer uit de verf te komen, iets wat zorgen baart. En elke week wordt opnieuw een halve ploeg gewisseld om over te gaan op plan B of C. Plannen die voelen als varianten op hetzelfde verhaal. Varianten die niet leiden tot zekerheidjes of verbetering.
Tactische aanpassingen lijken een beetje op… hoe zegt men dat ook weer… oude wijn in nieuwe zakken.
Als supporter zie je steeds meer het opportunisme van de Keuken Kampioen Divisie, maar niet meer het verzorgde Eredivisievoetbal dat deze club jarenlang kenmerkte en ons groei en prijzen heeft gebracht.
Ligt het dan aan de kwaliteit op het veld?
Daar geloof ik helemaal niets van. De Busser, Breum, Suray, Edvardsen, Tengstedt, Meulensteen, Kramer, Linthorst en James zijn prima Eredivisiespelers. En de aankopen die Paul Bosvelt nog voor de zomer had gedaan? Met zijn trackrecord geloof ik niet dat dat koekenbakkers zijn. Deze spelers en Paul hebben zich de afgelopen jaren ruimschoots bewezen. De meesten van hen hebben ons en de club de prachtigste momenten gebracht.
Alleen vaak wel op andere posities dan waar spelers nu staan.
Breum is geen controlerende middenvelder. Tengstedt geen rechtsbuiten en Victor geen diepste spits die hoge ballen moet controleren en van waaruit door gevoetbald kan worden. En Linthorst, Stokkers, Goudmijn, Sivertsen en James zijn geen tweede of derde garnituurspelers.
De afgelopen maanden hoorden we veel verklaringen: de Europa League die energie kost, gebrek aan Jayden Slory, transfers die anders uitpakken dan gehoopt, spelers die niet uitvoeren wat afgesproken is, scheidsrechters en KNVB die tegenzitten, supporters die kritischer zijn geworden. Focus op externe factoren. Het zoeken naar externe factoren is vaak een reflex als de spanning intern oploopt. Stress en misschien wel een beetje onmacht zijn ook emoties.
Supporter zijn geeft ons ook allemaal stress.
Supporters vormen het hart van een club. Dat is geen geromantiseerd cliché, maar realiteit. Supporters bepalen geen beleid en niemand verwacht dat spelers of trainers verantwoording afleggen aan de tribune. Geen speler of trainer mag zich beledigd of bedreigd voelen door supporters. Begrip en respect hebben voor wat er leeft onder supporters is echter wel een belangrijke graadmeter. Supporters zijn de mensen die de club al jaren in binnen- en, we mogen met trots zeggen, ook in het buitenland volgen en steunen.
Voetbal verbindt.
Verbinding die ook naar voren kwam in de actie van Memorial Garden. Henri, Martin, Dane, Jeroen en Rinus zorgden opnieuw voor een emotioneel moment tijdens de wedstrijd. En Jan Willem Klink schreef een prachtige, persoonlijke column hierover bij Adelaarsoog. Memorial Garden is zo’n prachtig initiatief dat gekoesterd moet worden. Net als het jaarlijkse boekje van Jan Willem Spaans. Beleving, medeleven, herinnering, verbondenheid.
Ook dat is voetbalemotie die de supporter van Go Ahead Eagles tekent.
Afgelopen zondag hing er opnieuw een indrukwekkend spandoek en ging het publiek er bij de aftrap weer ouderwets achter staan. Omdat iedereen wist dat het nodig zou zijn. Hoop is misschien wel de sterkste emotie van allemaal. Maar na negentig minuten was die hoop weer ingeruild voor iets anders: teleurstelling. Frustratie. En bij sommigen zelfs cynisme.
Zelfs de trouwste supporters worden cynisch.
De spelers doen echt hun stinkende best, maar supporters voelen ook dat er veel meer in zit dan er in de plannen A, B of C van Melvin uit komt.
En zondag. Wat zal het worden?
Het wordt een heet middagje, dat staat vast. Drillmaster sergeant Carl en korporaal Boy nemen het op tegen majoor Joris en kapitein Melle. Carl en Boy weten precies hoe je een vuurtje opstookt. En reservekorporaal Boyd ook. Desnoods zoeken ze zelf de brandstof bij elkaar. Dat leer je tenslotte als je op de Harley naar de barbecue tijdens survivaltraining gaat.
Go Ahead Eagles zal moeten winnen. Zeker met het oog op het programma dat nog komt. Hoe, dat maakt eigenlijk niet eens zoveel uit. Het publiek zal er weer achter staan. De spelers zullen weer alles geven.
En Melvin? Die mag best eens doen wat Tom Poes altijd deed voor heer Olivier B. Bommel: een list verzinnen. De winnende list. Een list die werkt vanaf minuut nul.
Want zonder die list ligt er een ander scenario op de loer: degradatiestress, leegloop van de huidige selectie en dalende transferwaardes en aantrekkingskracht. En tribunes bouwen in 2027 voor de KKD lijkt mij een brug te ver.
Onzekerheid is niet de emotie die iemand wil.
Geef mij maar iets anders uit de emotie tombola.
Vreugde.
Blijdschap.
Euforie.
#Komoptan #GAE @GaEagles #GAEnac #Kowet
