Elke week nemen vier auteurs met roodgele roots je mee in hun wereld van Go Ahead Eagles. Martijn Jongbloed, Edwin Lugt, Toon Schuiling en Jan-Willem Klink delen hun kritische blik, persoonlijke verhalen en scherpe observaties over alles wat de club bezighoudt. Soms opiniërend, soms verhalend, soms messcherp of juist warm en betrokken – maar altijd met rood-geel bloed in hun aderen. Deze week is de beurt weer aan Martijn.
De brief was kort, de impact niet!
Hij kwam binnen zoals zoveel mails binnenkomen. Ping. Onderwerpregel. Bijlage. Klik.
Een officiële brief. Netjes. Zakelijk. Een paar alinea’s. Geen tromgeroffel. Geen vuurwerk. Geen camera erbij. Maar in die paar regels zat een historische boodschap: Go Ahead Eagles Vrouwen 1 is toegelaten tot de Tweede Divisie van het betaald voetbal.
Op papier is dat één besluit. In de praktijk zit daar jaren werk in verstopt.
Want dit begon niet bij die brief. Dit begon veel eerder. Met ideeën die eerst nog op whiteboards stonden. Met gesprekken waarin ‘ooit’ langzaam veranderde in ‘waarom niet nu?.’ Met plannen schrijven, aanscherpen, opnieuw uitleggen. Met bouwen aan teams, aan
een opleidingslijn, aan vertrouwen, aan iets dat groter is dan een seizoen.
En toen stonden we in Zeist.
De KNVB zat daar met een zware delegatie. Mensen, vragen, dossiers, scherpte. En wij? Wij zaten daar met z’n drieën. Met onze presentatie. Met ons verhaal. Met onze toekomstblik. Niet groot in aantal, wel sterk in overtuiging.
Eerlijk is eerlijk: die presentatie hebben we vol trots gegeven.
Niet trots in de zin van borstklopperij. Wel trots omdat we iets konden laten zien dat echt was. Over onze teams. Over de ontwikkeling van het meidenvoetbal binnen de club. Over hoe deze stap past in de koers van Go Ahead Eagles. Over wat er al staat en over wat er nog gebouwd moet worden.
Want presenteren in Zeist is niet alleen vertellen wat je droom is. Het is laten zien of je plan blijft staan als er wordt doorgevraagd. Over staf. Over faciliteiten. Over trainingsmomenten. Over rollen. Over doorstroom. Over verwachtingen. Over tempo. Over duurzaamheid.
We konden vertellen. En dat deden we.
De dag dat we hoorden dat de toelating rond was, was iedereen hartstikke blij. Appjes vlogen binnen. Glimlachen. Ongeloof. ‘Echt?’ ‘Yes!’ ‘Wat geweldig!’
En tegelijk zat er een rem op de feestvreugde. Nog één dag stilhouden. Eerst de MO16 en MO17 persoonlijk vertellen.
Dat moment zegt misschien nog wel meer dan de brief zelf.
Want dit gaat niet alleen over een eerste elftal dat wordt toegelaten tot de Tweede Divisie. Dit gaat over wat dat betekent voor de meiden die al in onze academie lopen. Voor de speelsters die trainen in de kou, hun tas op de grond gooien, hun veters aantrekken en dromen die vaak nog geen vaste vorm hebben.
Voor sommige meiden veranderde er op die dag ogenschijnlijk niets. Zelfde training. Zelfde kleedkamer. Zelfde geur van nat gras en sporttape. Maar er veranderde iets fundamenteels: de afstand tussen droom en werkelijkheid.
Niet meer ‘misschien ooit ergens’.
Maar: hier.
Bij onze club.
Binnen een zichtbare route.
Dat voel je aan kleine dingen. Een blik richting het hoofdveld. Een vraag van een ouder aan de rand van het veld: ‘Wat betekent dit straks voor haar?’ Een speelster die ineens net iets rechter gaat staan als het over de toekomst gaat.
Dit is waarom deze stap groter is dan een nieuwsbericht.
Ja, het is een historische mijlpaal. Ja, we zijn trots. Maar het is geen eindpunt. Het is een startschot. De felicitaties waren nog niet binnen of de eerste to-do-lijst lag er al. Want iedereen houdt van de foto bij het nieuws. Minder mensen zien de Excel erna.
En precies daar begint het echte werk.
De brief was kort. De verantwoordelijkheid niet. De deur staat open.
De vraag is nu niet meer of Go Ahead Eagles Vrouwen 1 in de Tweede Divisie van het betaald voetbal mag starten.
De vraag is: wat gaan wij, en wat gaan onze meiden, laten zien nu die route er echt ligt?
