Elke week nemen vier auteurs met roodgele roots je mee in hun wereld van Go Ahead Eagles. Martijn Jongbloed, Edwin Lugt, Toon Schuiling en Jan-Willem Klink duiken met kritische blik, persoonlijke verhalen en scherpe observaties in alles rond de club. Soms opiniërend, ook lekker kritisch, soms verhalend, soms in interview-vorm en altijd met rood-geel bloed in hun aderen.
Vandaag is Jan-Willem Klink, supporterscoördinator bij Go Ahead Eagles, weer aan de beurt!
‘Wie het hardst schreeuwt…………’
Een nieuwe column, net na de Paasdagen en onze derby. Eitje, zou je denken, maar daar heb ik nou net de buik van vol.
Pasen. Dat is toch flink ontbijten, kalm aan doen, genieten van een ontwakende lente en als je niet oppast woonboulevard struinen. Nee, dan deze feestdagen in 2025. De eerste op pad met de mannen van sfeerteam ADHD om dat hele dikke vette gave sfeerdoek alvast ter plekke te hebben. En op de tweede met elkaar dikke vette gave geschiedenis schrijven.
Heel erg voor de hand liggend om nu over alle zaken die die derby ontsierden te schrijven of die fikse afdroging, maar ik doe graag apart en dank daar hartelijk voor.
Want naast de media die soms zo maar wat zeggen of schrijven zonder goede hoor- en wederhoor toe te passen en het checken op feiten al helemaal nalaten wordt er dus gestrooid met onwaarheden. App-groepjes en daarin elkaar over-toepen in meningen en nieuwtjes, kennen we allemaal wel. En bovenal krijgen de meest radicale uitspraken of shockerende nieuwtjes altijd de meeste bijval. Vriend van me zei in zo’n geval vaak; ‘Kom laten we doen dat wie dan het hardst schreeuwt dat die dan meest gelijk heeft’ om met een vette grijns het tegendeel te benadrukken. Mensen die verenigen, die zorgen dat er een WE ontstaat, daar heb ik meer mee. Zij die de nuance zoeken en vinden. Doen aan feitencheck en wederhoor a.u.b.
Even terugdenkend aan Doe Maar, dan denk in het geval van het niet eens zijn met media of teksten in groepjes of elders aan de songtekstregel ‘Hé er zit een knop op je teevee, die helpt je zo uit de puree’. Doelende op een knop op dat toestel waarmee je hem uitzet. Dan ben je ervan verlost. Niet lezen, niet kijken of luisteren is niet meekrijgen. Je hebt het dan zelf in de hand.
Maar soms kan je er eenvoudigweg niet omheen. Dan is het er ‘in-your-face’, hard schreeuwend in kapitale letters en uitingen in duidelijk beeldtaal. Want alles vertelt een verhaal en tis maar net wat je ervan maakt.
Die takeldoeken van ADHD zijn fenomenaal. Iedere keer weer ben ik trots op wat daar voor die luttele tijd de lucht in gaat. Telkens weer vertellen die spot-on het verhaal van onze club, onze cultuur, onze trots. Als je weet wat voor arbeid, energie, doorzettingsvermogen en enthousiasme in het maken van zo’n takeldoek zit mag je een diepe buiging maken. Of gewoon donateur worden en ruim kopen bij hun kraam. Ook handig.
Spreek ze natuurlijk vaak die mannen van ADHD en voor de doeken van een bepaald formaat zijn zij onze eerste partij. Dan gaat een verzoek voor een groot doek over allerlei schijven binnen de eigen organisatie en betrokkenen. Veel is op basis van vertrouwen en de ervaring leert dat daar niet aan hoeft te worden getwijfeld. Dat is fijn werken.
Als er dan tekstdoeken en vlaggen van een bepaald formaat opduiken die niet via die procedure zijn gegaan dan valt dat op en trekt het niet enkel van mij de aandacht. Zo maar een spandoek tonen van bepaald formaat mag niet, huisregeltjes. Gelukkig gaan we er dan meestal over in gesprek met diegene. Want credo; praten met supporters en niet over supporters.
En niemand, althans mij niet bekend, die niet achter deze sfeervolle takeldoeken staat, letterlijk en figuurlijk. Dat is met tekstdoeken zonder aankondiging niet het geval, denk ik. Daarbij komt dat er dan wordt gedacht dat de hele groep achter zo een doek er zo over denkt. Dat het een gezamenlijke mening is. Dat men van dat vak er allemaal achter staat, letterlijk en figuurlijk. Maar is dat zo? Goede vraag, snel over praten. Een polletje maken, Doe dat dan Maar.
Praten met en niet over is omgekeerd evenredig niet altijd het geval. Ook vanmiddag nog. Ik was deelgenoot van een gesprek waar we allemaal zo betrokken als ware supporters toch haast afgleden in het praten over supporters, groepen supporters en bestuurders.
Gelukkig waren we zelf mans genoeg elkaar daar op te wijzen. Gaan we ‘die andere’ uitnodigen om met elkaar te spreken. Daarvoor zet ik de deur wagenwijd open, maak ik koffie naar ieders smaak, is er een koekie bij, mag er een biertje gedronken worden, een mixdrankje voor de fijnproever, lekkere luie stoel, een tafel om aan te hangen of met de vuist op te slaan, luisterende oren op zoek naar de nuance. Communicatie is twee kanten op.
