Elke week nemen vier auteurs met roodgele roots je mee in hun wereld van Go Ahead Eagles. Martijn Jongbloed, Edwin Lugt, Toon Schuiling en Jan-Willem Klink duiken met kritische blik, persoonlijke verhalen en scherpe observaties in alles rond de club. Soms opiniërend, ook lekker kritisch, soms verhalend, soms in interview-vorm en altijd met rood-geel bloed in hun aderen.
Vandaag is Jan-Willem Klink, supporterscoördinator bij Go Ahead Eagles, weer aan de beurt!
Kortom
Een minimaal aantal woorden voor een column heb ik niet opgedragen gekregen. Dus kan ik het kort houden, toch? Want soms heb je daar het meest zin aan. Het kort houden. Omdat het leven soms heel oneerlijk kan aanvoelen. Als het niet zo gaat als het bedoeld lijkt te zijn.
Afgelopen week werden we weer eens met onze rood—gele neuzen op de feiten gedrukt. Een jonge moeder, partner, vriendin, een jonge vrouw is er niet meer. Een vreselijk ziekte werd haar en al haar geliefden rigoureus fataal. Hoe vre-se-lijk, hoe ont-zet-tend oneerlijk. Maar onomkeerbaar. De keiharde waarheid. Pau, met haar triomfantelijke uitspraak; ‘Vier het leven!
En daar heb je ze hoor! De clichés met voorop die van ‘we moeten door’. En nog een cliché, dat het zo ontzettend waar is dat je door moet. En vooral zeggen; Als ik wat voor je kan doen, wat dan ook, dan moet je het zeggen hé. Maar hoe maak je dat dan waar?
Door er voor elkaar te zijn. Door troost te zoeken, te vinden en te delen, Door samen te komen op een plek die belangrijk is in het leven. En zo vaak is dat, pijnlijk maar gelukkig ook waar te maken, onze club. Onze thuishaven, het stadion. Met al die bekende, vertrouwde plekken, De sfeer die ons aanspreekt. De vele vertrouwde gezichten. Onze geur, onze smaak, ons geluid. Thuiskomen in onze Adelaarshorst.
De mannen achter de Memorial Garden weten daar alles van. Van troost bieden. Van er voor elkaar zijn en dat allemaal onbaatzuchtig. Nooit voor eigen gewin. Altijd voor die ander en daar zelf veel tijd en energie in steken. Hulde, hulde, hulde. Aanstaande weekend wordt er weer gebuffeld om de boel nog mooier te maken.
In mijn rol komt vaak de vraag op me af te helpen bij een laatste eer, bij rouw, bij meedenken over nog één keer… Afgelopen zondag liep ik met een stel vriendinnen in mijn kielzog naar nog een grotere groep dames. Om hen samen te brengen en een glas te drinken in het Home. Even bijkomen van de emotie die gepaard gaan bij een minuut hartverwarmende aandacht voor hun vriendin. Wetende dat haar man en kinderen, vrienden en familie ook in het stadion zijn. Dat voelt dan als samen en biedt wat troost, beetje en ff, het is maar kort. Want het gemis gaat blijven. Dat zal zo zijn.
In een toevertrouwde tekst van Pau mocht ik lezen ‘Ik kan nog meer voelen dan verdriet’. Een fijne reactie op een gift namens de club. Daar hoorde een belofte bij en die gaan die mannen van Memorial Garden zeker waar maken. Geen twijfel. De duo-boom komt er.
Vergeef me de weemoed en de connecties die ik dan zie en troost bieden, Via een QR-code en tekst wordt er bij haar afscheid gevraagd om donatie voor een vers bankje voor haar en hun huis. Om de avondzon te proeven. Te herinneren aan daar waar de liefde werd gevierd.
Laten ze van de Memorial Garden nou bij die duo—boom op het stadionterrein een bank hebben bedacht. Precies groot genoeg om al die vrienden en vriendinnen, familie, partner en kinderen in een keer samen te laten komen rondom die mooie boom.
En dat daar onze onbaatzuchtige huisschrijver JW Spaans een duit voor in het zakje doet vanuit de verkoop van zijn nieuwste boek is te mooi om op te schrijven. En toch doen, hé.
Kortom. Vier het leven! Niet allen zeggen, vooral doen.
