Elke week nemen vier auteurs met roodgele roots je mee in hun wereld van Go Ahead Eagles. Martijn Jongbloed, Edwin Lugt, Toon Schuiling en Jan-Willem Klink delen hun kritische blik, persoonlijke verhalen en scherpe observaties over alles wat de club bezighoudt. Soms opiniërend, soms verhalend, soms messcherp of juist warm en betrokken – maar altijd met rood-geel bloed in hun aderen.
Deze week is echter de beurt aan Zemir Mujic die met een gastcolumn week 14 voor zijn rekening neemt.
Geen vijf voor twaalf, geen één voor twaalf, maar kwart over twaalf
De derby die weer bijna in de ochtend afgewerkt zal worden, gelukkig wel met een twaalfde man.
De derby der derby’s staat voor de deur. Zondag wacht Go Ahead Eagles tegen PEC Zwolle, twee ploegen die elkaar niet alleen geografisch, maar ook op de ranglijst nauwelijks ruimte geven. En theoretisch heeft onze roodgele trots nog altijd die ene horde te nemen: drie punten om officieus veilig te zijn. Laat het nou precies zo uitkomen dat die drie punten zondag voor het oprapen liggen.
Zoals zo vaak bij dit soort wedstrijden zal het geen tactisch schaakspel van het hoogste niveau worden. Verwacht geen verfijning, geen patronen waar trainers later met trots op terugkijken. Dit zijn wedstrijden die leven van iets anders. Van spanning. Van irritatie. Van opstootjes. Van momenten die nergens op slaan, maar alles beslissen.
En dus is de vraag naar een favoriet eigenlijk zinloos, een favoriet is er zondag volgens de ‘bookies’ niet. Maar ergens zit daar ook precies de schoonheid. Want als er één factor is die wél het verschil kan maken, dan staat die niet op het wedstrijdformulier. Die zit op de tribune. De twaalfde man, een term die we te pas en te onpas gebruiken, maar zelden echt begrijpen. Het rugnummer dat nu een jaar of twaalf niet meer is uitgegeven aan een speler, zodat deze gedragen kan worden door de man, vrouw of het kind op de tribune.
Zondag is zo’n dag waarop dat nummer betekenis moet krijgen. Niet in woorden, maar in volume. In aanwezigheid. In het gevoel dat je als tegenstander geen moment rust krijgt, nog voor de eerste bal is gespeeld. Want laten we eerlijk zijn: als er ooit een wedstrijd is waarin je jezelf nog één keer naar die veilige haven kunt schreeuwen, dan is het deze wel.
Twaalfuurwedstrijden
Ik heb er werkelijk waar een hekel aan. Die twaalfuurwedstrijden. Het is het niet, het wordt het niet en het zal het ook nooit worden. Er is nauwelijks beleving, er is nauwelijks spanning. Het is simpelweg nog te vroeg. De helft van Deventer is dan net wakker, heeft nog geen tijd gehad om twaalf halve liters naar binnen te werken en grover te worden. Het rauwe randje is dan nog lang niet aanwezig. Dat rauwe randje ligt ook nog te maffen in bed, de kater van de nacht ervoor aan het uitzweten.
Het is in het stadion nooit een spektakel om twaalf uur. Al zou je er duizenden euro’s Chinees illegaal vuurwerk tegenaan gooien, je ziet het toch niet, die pijlen. De wedstrijd die spanning met zich meebrengt voor alle Eagles- en Zwolle-supporters wordt al jaren om zeep geholpen door de autoriteiten. Van een échte derby kun je al niet meer spreken. Ja, op papier misschien. Maar op de tribunes is de lol er allang vanaf.
Deze wedstrijden horen ’s avonds gespeeld te worden, met een vol uitvak, zodat PEC Zwolle ook gewoon een twaalfde man heeft. Zodat het onderling leeft. Want zeg nou zelf: zonder een tegenstander om tegenaan te boxen, is er geen wedstrijd. Zonder Joe Frazier geen Muhammad Ali, zonder Rafael Nadal geen Roger Federer, zonder Cristiano Ronaldo geen Lionel Messi en zonder Go Ahead Eagles geen PEC Zwolle.
Nummer twaalf
Eén van de laatste spelers die nummer 12 heeft gedragen bij Go Ahead Eagles is Doke Schmidt. Misschien wel de ideale twaalfde man, Doke. Een keihard werkende back die geen moment verslapte en altijd voorop in de strijd ging. Een speler die, als hij geschorst was, niet plaatsnam tussen de familieleden, maar gewoon tussen de harde kern op de B-Side.
Die gozer droeg dat seizoen nummer 12 bij de Eagles, in 2013-2014. In dat jaar eindigde Go Ahead op een verdienstelijke dertiende plek. En laten we wel wezen, daar zouden we dit jaar na een loodzwaar seizoen gewoon direct voor tekenen, zonder kleine lettertjes te lezen.
Wat het extra mooi maakt, is dat als je even de geschiedenisboeken induikt, je ziet dat in datzelfde seizoen ook gewoon de derby werd gespeeld. En hoe. PEC Zwolle werd compleet weggezet in een kolkende Adelaarshorst. Ook toen was het een zondag. Alleen niet op een tijdstip waarop half Deventer nog met een droge mond en een halfopen oog op de tribune zit. Half drie. Een tijdstip waarop een stadion leeft in plaats van opstart.
Toen droeg het publiek nog geen nummer 12, dat deed Doke Schmidt. En laat nou juist hij met een rake kopbal zijn eerste doelpunt van dat seizoen maken, alsof het zo moest zijn. Zwolle werd daarna vrij eenvoudig opgerold met 4-1, maar de echte twaalfde man stond die middag gewoon op het veld. Daarna verdween het nummer van het tenue en werd het symbolisch overgedragen aan het publiek, een mooi gebaar, passend bij deze club. Zondag mag diezelfde twaalfde man laten zien waarom dat rugnummer ooit uit handen is gegeven.
Vijf voor twaalf
Tijdens het tikken van mijn stuk komt er een bericht binnen dat de ‘lokale helden’ hebben besloten om 400 uitsupporters toe te staan. Vind ik mooi. Want zoals ik hierboven al benoemde: je hebt een schurk nodig om een held te kunnen zijn.
Het was even vijf voor twaalf in Deventer en voor sommigen misschien zelfs één voor twaalf, maar inmiddels zitten we gewoon bijna op het benodigde aantal punten voor handhaving. En simpel gezegd, dat was de doelstelling van dit seizoen. In de zomer zal er geëvalueerd worden en zullen de puntjes echt wel op de i worden gezet.
Voor mij is het geen vijf voor twaalf meer. En zeker geen één voor twaalf. Voor mij is het zondag, kwart over twaalf, als twaalfde man die elf mannen naar voren schreeuwt. Hopen op opstootjes en akkefietjes. Hopen op een zege. Hopen op dat ene gevoel dat bij een derby toch altijd het allermooist is: een doelpunt voor de overwinning. Ik zal zondag de twaalfde man zijn. En met mij hopelijk velen.
Zemir Mujic | De twaalfde man
