Elke week nemen vier auteurs met roodgele roots je mee in hun wereld van Go Ahead Eagles. Martijn Jongbloed, Edwin Lugt, Toon Schuiling en Jan-Willem Klink duiken met kritische blik, persoonlijke verhalen en scherpe observaties in alles rond de club. Soms opiniërend, ook lekker kritisch, soms verhalend, soms in interviewvorm; altijd met rood-geel bloed in hun aderen. Vandaag verhaald Toon over over zijn tribunevak; vaste gezichten en ergernissen.
Home of Toon
Eerlijk is eerlijk. Ik ben niet gezellig op de tribune. Eyes on the ball. Geen gezeik aan mijn kop. Ik veer op als wij scoren. Ik vloek bij een goal tegen, binnensmonds. Dan houdt het wel op qua tribune-emotie. Als de B-side daarom vraagt, sta ik op. Maar alleen omdat ik anders niks zie. Mijn vaste metgezel kent mij en laat mij. Roept af en toe “kut”, maar dat is omdat hij Feyenoord op zijn mobiel volgt.
Nee, aan mij heb je niet veel op de tribune. Tegelijkertijd moet het wel kloppen in mijn vak. Ja, ik zit best ingewikkeld in elkaar. Iedereen moet er zijn. Hoe ze heten, wat ze doen, waar ze vandaan komen, geen idee, maar ze horen bij Go Ahead, ze horen bij mij.
Links van mij een tachtiger met zijn zoon. Uiteenlopende karakters, maar eensgezind en bij voortduring de kachel aanmakend met de scheids, de grens en de VAR. Rechts naast mij een stel, knus. Beginnend opa en oma, zo schat ik in. Hij heeft er kijk op. Zegt niet veel, maar dat wat hij zegt snijdt hout. Man naar mijn hart. Zij met het vermogen om stil te zijn. Ja, die bestaan.
Direct achter mij zit een groepje veertigers. Lekker van huis af, luidruchtig. Zingen met alles mee, maar wel volstrekt uit de maat. Dat doen ze expres, vinden ze mooi. Ik weet inmiddels niet beter. Schuin achter mij zit een krasse zeventiger. Tikt in negentig minuten zes halve liters weg — respect. En in de rust een familiezak chips. Hoe ze heten, wat ze doen, waar ze vandaan komen — geen idee. Maar het voelt goed.
Home of Toon
Soms zijn er mensen niet. Die mis ik dan. Eerder bleven die plekken leeg, maar dat is niet meer zo. Zie ik ineens nieuwe mensen, lastig hoor. Ik ben niet zo van de veranderingen. Onlangs zaten er jonge meiden schuin voor mij. Getut, gekir. En dan met te veel kont voor een legging over een stoeltje kruipen. Nu heb ik niks tegen een legging, maar het kostte mij wel een goeie aanval.
Maar het kan nog erger. Wannabe-analisten in je buurt! Geen supporters, maar duiders. Mannen die je ongevraagd en met bijbehorende kennersblik informeren over intensiteit, lage blokken en hoog druk zetten. Hou op, schei uit.
Niet over voetbal praten vind ik overigens ook onacceptabel. Het werk, de vakantie, de relatie, koetjes, kalfjes; koppen dicht, denk ik dan. Wij zijn in een voetbalstadion!
Zoals geschreven: ik ben niet gezellig op de tribune. Maar hoe dan ook, de beste wensen voor 2026!
Toon Schuiling
